.......
غروب است یا دم صبح ؟
نمیدانم
فقط بوی گرگ می آید
این خط های موربی که
چشم های شما را
به زمین وصل می کند
همان تیغ هایی ست
که از آسمان
روی تنهایی من می بارد
غروب بود یا دم صبح ؟
یادم نیست
مثل ترسی که از مرگ
به سیب گلوی من نزدیک تر شده است
با ته صدایی از میش ها
برآمده از خلقوم گرگ ها
فرو رفته در چاهی خشک
شاید این رنگین کمانی که از آواژ شما
روی شاخه های یأس می ریزد
همان اندوه من ست
که می میرد
از تنهایی
از وحشت
وقتی می خواستم با خودم باشم
کسی کفش هایم را پوشیده بود
و آوازخوان
لای درخت های اقاقیا
اردی بهشت را قدم می زد
مثل همه ی رویاهایم
خیس عرق شدم
شرمگین شکوفه ها
* * *
وقتی می خواستم نباشم
همه ی قطارها ایستادند
مثل همه ی آدمهای سرخورده
روی تابوتم نشستم و زار زدم
و چون تنها بودم
هق هقم را
میان دو غزل
کنار حافظیه دفن کردم
* * *
فقط می خواستم با تو باشم
تو کنار گل ها نشسته بودی
و بال هایت را رنگ می زدی
وقتی می خواستم با تو باشم
تو رفته بودی
- آواز خوان
لای درخت های اقاقیا...
تو
گم شده ای
چون نقطه ای که از آسمان
-یکروز پائیزی
-وقت بیقراری
به زمین افتاد
گم شده ای
بارها
بیهوده
تمام دنیای مجازی را
در جست و جوی نگاه تو گشتم
با رمز عبور
"تنهایی"
"دلتنگی"
گم شده ای
کاش در رویایی که واقعی ترست
زندگی کنی
کاش
- حتی -
نام تو را می دانستم !
چون به هم می رسیم
از لبه ی تار کینه ها
به چشم هم نگاه می کنیم
و با دشنه ای که بر زبان داریم
هم را می دریم
- تاوان لبخند های گم شده
- آوار شعر های له
لای منگنه
چون به هم می رسیم
کهنه می شویم
با طعنه هایی که به هم می فروشیم
با تیغ ها
با نیش ها
و با استخوانی که
در گلوی هم فرو می کنیم
چون به هم می رسیم
درد ها را هدیه می کنیم
و در برابر هر کبود
سیاه می شویم
- تاول چرکمرده ی بی تابی
در روز هایی که بی رمق ...
صورت رویا ها را می خراشیم
چون به هم می رسیم
از هم دور می شویم
< < ١ >>
می خواهم کمی زندگی کنم
- حتی کمتر از همه ی آههایی که کشیده ام -
پیش از آنکه
صبح ها دو بار
ظهر ها چند بار
و شب ها بار ها
بختک این سوزها و سوزن ها
رویا هایم را سوراخ
سوراخ کنند.
<< ٢ >>
دنیای خودم را می سازم
از پشت این نرده ها
و بوق های مداومی که
تا ccu و اتاق ایزوله
روی زخم های نا مرئی ام
کشیده می شوند
دنیای خودم را می سازم
با پلک های بسته - نیمه باز
و واژه های درهم
و شعری که فعلش را گم کرده است.
سنگلاخی ابدی ،
تشنجی از ابر و بی حوصلگی ،
مثل غم کده ای از باد و پنجره های شکسته ،
بدون پرندگان ،
بایرترین منظره ی در قاب .
* * *
می دانم ،
چگونه به رویاهایت ،
دل بسته بودی .
و قطر ه قطره ی
برگهایت را می سرودی .
تنها ،
در آستان پنجره و شوق ،
با لحنی از تمام رنگ ها ،
_ بی آنکه بشنویم _
آرام زمزمه می کردی .
_ بی آنکه ببینیم _
نقش می زدی .
* * *
کسی درگوشه ی کاغذ شاعر ،
_ با جوهری که پاک نمی شد _
نوشت :
هیهات ! !
* * *
پایان معرکه !
شاعر بغض خودش را ،
در کاغذی مچاله می پیچید .
نقاش می دید ،
رنگهایش لگدمال می شود .
اما تو ،
تنها ،
خودت را ،
به باد می سپردی ،
پیش از آنکه ،
به رویاهایت ،
تجاوزکنند.
کبودتر از آنچه می پنداشتم
با حلقه های کرکی بنفش
دور چشم هایت
- گویی کبوتری از چاه نگاهت
پرواز کرده بود
دیدم طره ای از موهایت
چسبیده به پیشانی
زیباتر از آنچه در میهمانی زندگی بودی
- گویی پرنده ای
روی رویا هایت لانه کرده بود
* * *
معصوم تر از همیشه
پیچیده در پوششی از مشمای سیاه
با آخرین تکه های یخ که
پراکنده
آب می شدند
و شیون زنی سالخورده...
- گویی در ضیافت مرگ
آواز می خواند
چه شب تیره ی پر درنگی !
که آمده بودی تا خیال من ،
وسط همین شعر بی هنگام .
با قلمی که -می بینی -
دیری ست لکنت گرفته است .
* * *
یادت هست ،
رویا هایم را می فروختم ؟...
گفتم کاش کمی درخت بودم ،
چراغانی می شدم ،
با سیب ها ، انارها .
گفتی نهراسم
از تبرها ، تیغ ها ، تیرها ،
آرام باشم .
* * *
ماه را از لابلای شاخه هایم ،
تا گونه های خیس تو
- پشت پنجره -
خط کشیدم .
گفتی تکرار کنم ،
آرام بمانم ،
منتظر باشم ...
قلمم را روی برگ ها که گذاشتم ،
شد همین که می بینی .
کاش فرهاد بودم گاهی به تنهایی ام تیشه می زدم گاهی آواز های " شبانه " می خواندم کاش مجنون بودم لابلای مصرع موهای لیلی می پیچیدم یا به بیابان می زدم تا کنار بیدهای شاعرانه ی قبیله ی معشوق شعر هایی از " هوای تازه " می گفتم کاش آرام تر بودم وقتی که تصویر تار می شد یا کلمات گم بودند اینهمه نمی رنجیدم کاش شاعر بودم حافظ نگاه تو می شدم
میان کوچه های تنهایی ام قدم می زنم .
از لابلای آدم ها و بوته ها و بچه های شوق .
مثل کسی که از تردید و گذشته اش ،
فاصله می گیرد .
این ماهیت کسی ست که یکبار ،
- فقط یکبار -
زند گی می کند .
* * *
نه اندوهی ست و نه نشاطی ،
آنچه هست ،
دیوار است .
و عابرانی که از کنار هم می گذرند ،
بی آنکه به چشم های قشنگ هم نگاه کنند .
در کوچه ای که عرق کرده ،
و میان تقلای این همه آدم ،
تمام می شود .
* * *
در امتداد کوچه های پیر ،
با شاخه های درختانی
که به تماشای بچه های این شعر ،
سرک می کشند .
با هیاهوی گنجشک هایی
که هنوز هستند .
انگار رنجوری این زندگی بی رمق ،
تا کمر گاه دیوار ها را ،
طبله کرده است .
ساده تر بگویم :
- این است زندگی .
* * *
کاش در انتهای این کوچه های پیچ در پیچ ،
آخرین پنجره ،
قابی از تصویر ،
-حتی محو -
تو باشد ...
ساده تر بگویم ؟...
غم این خفته ی چند ، خواب در چشم ترم می شکند.