یک روز ناپدید شدم

   نه در خیابان بودم

   نه در سینمایی تاریک

   و نه حتی در فرودگاه

   همین جا

   روی همین صندلی نشسته بودم

   و به تو فکر می کردم

   چند روز بعد

   عکسی را در روزنانه های محلی دیدم

   عکسی قدیمی

   که شبیه پیری من بود

   و پسرم به یابنده

   مژدگانی می داد

      *   *   *

   بی تاب

   در جستجوی شاعر

   شعر می نویسم

   روی همان صندلی نشسته ام

   و به تو فکر می کنم

 

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٥/٦/۱۳ | ٥:۳٩ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   واژه ها می گریزند

   فعل ها در اسارت ماضی مانده اند

   صفت ها امروز غایب اند

   جز سکون و نقطه ها

   با چند حرف اضافه

   در جعبه ی حروف

   هیچ نمانده است

   چاپخانه  خالی ست

   و سر ممیز

   با چفیه ی بویناکش

   پخش می کند

   سرب مذاب را

   در ریه های شعر من   . . .

  



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٥/٥/۱ | ۱:۱٠ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

    گوشی من

    دو بار  در روز

    به کسی زنگ می زند

    یک بار صبح ها

    ساعت دلتنگی

    و یک بار شب ها

    پیش از آنکه پلک هایم سنگین شود

    گوشی من  عادت کرده ست

    - عاشقیت -

    تنها نماند

    جتی اگر همه ی گوش های شهر

    بی صدا شده باشند

    گوشی من

    دیری ست بهانه می کند

    عشق را

    و همیشه زنی خنثی جواب می دهد :

    شماره ی مورد نظر من

    در شبکه

    موجود نمی باشد  !

 

 

    دیری ست

  



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٥/٤/۱٠ | ٤:۳٧ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   .......

   سفر انگشت هایم را

   روی پوست

   تکرار می کنم

   سفری از تپه های کویر

   به آستان جنگلی در دره ای راز آلود .

   و هر سفر معجزه ای ست

   عاشقانه و رویایی . . .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٥/۱/۱٧ | ۱٢:٥٠ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   اگر چه هر دو

   در یک جاده سفر می کنیم

   اما من

   به درخت ها نگاه می کنم

   و به کوه های دورتر

   و به ابرها .

   *******

   اگر چه هر دو

   در یک شهر زندگی می کنیم

   اما من

   پنجره ها را

   باز

   دوست دارم

   و میان کوچه باغها

   به رویا مجال می دهم

   و روی ستون ها و دیوارها

   شعر می نویسم .

   ******

   اگر چه هر دو

   در یک پیاده رو قدم می زنیم

   اما من

   روی موزاییک ها نقاشی می کشم

   روی جدول ها راه می روم

   و در تمام ویترین ها

   به مانکن ها و چراغ های قرمز

   لبخند می زنم

   و گاه به خاطر عبور یک کالسکه

   ساعت ها

   به یک مجسمه

   به یک درخت

   تبدیل می شوم .

 

 

 

  



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٤/۱٢/۱۳ | ٥:۱٩ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   . . . . . . .

   بیایید برای آن که

   فرمان آتش می دهد

   دل بسوزانیم

   وقتی هیچ درخت

   و دیواری نیست

 

   شاعر

   با چشم های بسته

   دست های بسته

   منتظر

   ایستاده است

 

   فرمانده

   در این برهوت

   که هیچ درخت

   و دیواری نیست

   چگونه فرمان خواهد داد ؟ :

   - آتش  . . .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٤/۱۱/۱٧ | ۱۱:۱۸ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

                                                      به زنده یاد

                                                      دوست شاعرم:ضیا سیدحسینی

                                                

   هر خطابه ای که در کدورت رنگ ها می نویسد

   یک کوچه

   به مرگ نزدیک تر می شود

   این منصفانه نیست

   و هرگاه از کودکی رنجور می گوید

   که تب دارد

   گلبول های سفید خودش

                             کم کم

                                  کم می شود

   همیشه به جای

                      مردی که اسیر است

                      دلش می گیرد

   و چاه ها شهادت می دهند

   که هق هق او

   بارها

   بر دیوارهای شان

   نقش بسته است

   نه

   این منصفانه نیست

   که شاعر

             بارها

                بمیرد

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٤/۱۱/٦ | ٥:٤٦ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   این روبرو کلاغی نشسته است

   و نوک می زند به :

   آن روزها که

   حتی نامت را نمی دانستم

   اما تمام شعرهایم را برای تو می گفتم

 

   هر برگ ، هر درخت

   همه ی باغ ها و جنگل ها

   رویایی را می سازند

   در ابتدا محو و مه آلود

   و در انتها شمایلی شفاف

   که از آینه بیرون می زند

   و تا خاطرات می لغزد

 

   بیهوده در راهروهای گذشته می چرخم

   و از آینه های آویخته می گذرم

   با همین واژه ها

   که در جست و جوی نام تو

   خود را هلاک می کنند

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٤/۱٠/٢۳ | ٧:٢٧ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   فروغ جان !

   دست هایم سبز نمی شوند

   هر کجا که می کارم

   همین ها که بوی عشق

   و اندازه ی آغوش بودند

 

   حتی صدا نیست که می ماند

   با بغض به جا مانده از همان سال ها

   چون دست و پا زدن

   در مردابی از قیر

   همین روزها

 

   فروغ جان !

   تنها و مانده

   بی دست و بی صدا

   شیرازه ی کتاب هایت را

   دوباره

   چسب می زنم  . . .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٤/۸/۱٩ | ٩:۱٥ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

   بگذار غم از چشم هایم

                             بچکد

                             بغلتد

   روی ارغوان خیال

   می خواهم غم نرود

                        بماند

   تا یادم نرود تلخم

   تلخ تر از این نت های سیاه بهم ریخته

   روی سوراخ های نی

   با مزمزه ای از زیتون و مرثیه

   روی جام های بی انتها

   می خواهم یادم نرود "تنهایی"

   چون بغض بچه های گم شده

   سمت کوچه های هول

   یگذار واژه هایم سیاه بپوشند

                                  بلغزند

   روی سنگ ها و دیوارهای خاوران

   تا یادم نرود

   شاعری که رفیق ام بود

   و همین واژه ها را

   به من بخشید .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٤/٧/٢۸ | ۱٢:٤٠ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()