اگر "عشق" را از شعر حذف کنید

   فقط چند واژه می ماند

   معلق در هوا

   و با یک اشاره سقوط می کنند

   روی زمین

   کنار دیوارهای پادگان

   زیر پای سربازانی که به مسلخ می روند

   *   *   *

   اگر  که "ماه" را از آسمان حذف کنید

   فقط یک ستاره ی بی رمق می ماند

   که هر هفتاد و پنج سال یک بار

   از کنار زمین عبور می کند

   *   *   *

   و اگر "آزادی" را از زندگی حذف کنید

   . . . . . . . . . . . . .

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٥/۱۱/٢٠ | ٦:٥۸ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

   اگر "عشق" را از شعر حذف کنید

   فقط چند واژه می ماند

   معلق در هوا

   و با یک اشاره سقوط می کنند

   روی زمین

   کنار دیوارهای پادگان

   زیر پای سربازانی که به مسلخ می روند

   *   *   *

   اگر  که "ماه" را از آسمان حذف کنید

   فقط یک ستاره ی بی رمق می ماند

   که هر هفتاد و پنج سال یک بار

   از کنار زمین عبور می کند

   *   *   *

   و اگر "آزادی" را از زندگی حذف کنید

   . . . . . . . . . . . . .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٥/۱۱/٢٠ | ٦:۱۳ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

   آواز یک لبو فروش پیر

   چشم های مرده ی ماهی کپور

   دست های یخ زده

   روی آتش خیال

   روسری های رنگی تاتار

   نگاه زن ترکمن به هیچ

   دسته های قرمز تربچه های ترد

   و نجوای آرام یک زن گیلک

   که رویاهایش را

   روی حصیر نمناک 

   پهن کرده است  

   چه گل اندامی ست

   این آوازخوان :

   - " ساز و نقاره ی جمعه بازار  . . . "

   پنهان

   میان دهلیزهای غروب سرد  بازار بی رمق .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٥/۱٠/٦ | ٢:۱٠ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   واژه ها می گریزند

   فعل ها در اسارت ماضی مانده اند

   صفت ها امروز غایب اند

   جز سکون و نقطه ها

   با چند حرف اضافه

   در جعبه ی حروف

   هیچ نمانده است

   چاپخانه  خالی ست

   و سر ممیز

   با چفیه ی بویناکش

   پخش می کند

   سرب مذاب را

   در ریه های شعر من   . . .

  



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٥/٥/۱ | ۱:۱٠ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

    گوشی من

    دو بار  در روز

    به کسی زنگ می زند

    یک بار صبح ها

    ساعت دلتنگی

    و یک بار شب ها

    پیش از آنکه پلک هایم سنگین شود

    گوشی من  عادت کرده ست

    - عاشقیت -

    تنها نماند

    جتی اگر همه ی گوش های شهر

    بی صدا شده باشند

    گوشی من

    دیری ست بهانه می کند

    عشق را

    و همیشه زنی خنثی جواب می دهد :

    شماره ی مورد نظر من

    در شبکه

    موجود نمی باشد  !

 

 

    دیری ست

  



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٥/٤/۱٠ | ٤:۳٧ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   .......

   سفر انگشت هایم را

   روی پوست

   تکرار می کنم

   سفری از تپه های کویر

   به آستان جنگلی در دره ای راز آلود .

   و هر سفر معجزه ای ست

   عاشقانه و رویایی . . .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٥/۱/۱٧ | ۱٢:٥٠ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   اگر چه هر دو

   در یک جاده سفر می کنیم

   اما من

   به درخت ها نگاه می کنم

   و به کوه های دورتر

   و به ابرها .

   *******

   اگر چه هر دو

   در یک شهر زندگی می کنیم

   اما من

   پنجره ها را

   باز

   دوست دارم

   و میان کوچه باغها

   به رویا مجال می دهم

   و روی ستون ها و دیوارها

   شعر می نویسم .

   ******

   اگر چه هر دو

   در یک پیاده رو قدم می زنیم

   اما من

   روی موزاییک ها نقاشی می کشم

   روی جدول ها راه می روم

   و در تمام ویترین ها

   به مانکن ها و چراغ های قرمز

   لبخند می زنم

   و گاه به خاطر عبور یک کالسکه

   ساعت ها

   به یک مجسمه

   به یک درخت

   تبدیل می شوم .

 

 

 

  



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٤/۱٢/۱۳ | ٥:۱٩ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   . . . . . . .

   بیایید برای آن که

   فرمان آتش می دهد

   دل بسوزانیم

   وقتی هیچ درخت

   و دیواری نیست

 

   شاعر

   با چشم های بسته

   دست های بسته

   منتظر

   ایستاده است

 

   فرمانده

   در این برهوت

   که هیچ درخت

   و دیواری نیست

   چگونه فرمان خواهد داد ؟ :

   - آتش  . . .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٤/۱۱/۱٧ | ۱۱:۱۸ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

                                                      به زنده یاد

                                                      دوست شاعرم:ضیا سیدحسینی

                                                

   هر خطابه ای که در کدورت رنگ ها می نویسد

   یک کوچه

   به مرگ نزدیک تر می شود

   این منصفانه نیست

   و هرگاه از کودکی رنجور می گوید

   که تب دارد

   گلبول های سفید خودش

                             کم کم

                                  کم می شود

   همیشه به جای

                      مردی که اسیر است

                      دلش می گیرد

   و چاه ها شهادت می دهند

   که هق هق او

   بارها

   بر دیوارهای شان

   نقش بسته است

   نه

   این منصفانه نیست

   که شاعر

             بارها

                بمیرد

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٤/۱۱/٦ | ٥:٤٦ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   این روبرو کلاغی نشسته است

   و نوک می زند به :

   آن روزها که

   حتی نامت را نمی دانستم

   اما تمام شعرهایم را برای تو می گفتم

 

   هر برگ ، هر درخت

   همه ی باغ ها و جنگل ها

   رویایی را می سازند

   در ابتدا محو و مه آلود

   و در انتها شمایلی شفاف

   که از آینه بیرون می زند

   و تا خاطرات می لغزد

 

   بیهوده در راهروهای گذشته می چرخم

   و از آینه های آویخته می گذرم

   با همین واژه ها

   که در جست و جوی نام تو

   خود را هلاک می کنند

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٤/۱٠/٢۳ | ٧:٢٧ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()