باران که می بارد

   می دانم

   اتفاق خوبی خواهد افتاد

   حتی اگر اشک هایم

   زیر این بارش

   گم شوند

   و فقط تو می دانی که چقدر

   بارانی که شور نیست

   آفتاب و گندم در پی دارد

   مثل همین نانی که تازگی ها

   طعم شیر و بوسه را ...

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٦/٦/۱۱ | ٧:٥٥ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   آزادی ، اسبی ست نازا

   در خیالش کره های چموش می زاید

   سیاه ، سپید ، ابلق

   رقص یال هایشان در باد

   دل می برد از ابرها

   و زمین زیر سم هایشان می لرزد

   چون قلب خنیاگری عاشق

   در کوچه باغ های سنگقرش

         * * 

 اما 

   چشم را 

   باز که می کنی

   اینجا

   در ظهر مرداد شهر من

   پیر یابویی ست سنگین

   زیر کاه های بی حوصلگی ...

 

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٦/٦/٧ | ٥:۱٩ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   کنار آب ها و گل ها

   ردیف نت های عاشق غمگین

   گلوی سه تار را نوازش کردم

   بغض و ترانه بود

   سکوت هم

   می خواستم آواز بخوانم

   نیمه های شب

   حوالی پل خواجو

   یار نبود

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٦/٥/٢٩ | ٧:۱۸ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   بیرون از خودم

   این همه مه و باران نبود

   جنگ بود و تقاطع آدم ها بود

 

   در درون من اما

   اول مه بود

   بعد باران آمد

   .......



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٦/٤/٢۳ | ۱٠:٢٠ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   همیشه وقتی به تو فکر می کنم

   رگ هایم خشک می شود

   چون رودی که

   در رویای سی و سه پل هم

   دیگر جاری نیست

   چون گربه ای که

   قرن هاست آبستن است

   و بچه های مرده می زاید

   چون پرنده ای که

   زخم بال هایش

   از کهریزک ذهن من

   فراتر نمی رود

   چون نگاه محزون عاشقانه ام که

   به قاب عکس قدیمی روی دیوار

   خیره مانده است

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٦/٤/٢٢ | ۸:۱٦ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   حتی نام هیچ پرنده ای هم

   از این مرز عبور نخواهد کرد

   و قاصدک ها

   و ابرها

   و روح گم شده ی شاعر

   و صدای نی لبک

   و غرور آدم ها و درخت ها

   که با صدای تیر هم

   هنوز ایستاده اند

   و همه ی نسیم هایی که بوی تو را دارند

   همان هنگام که روی رویای من

   نام تو نقش بسته است

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٦/٤/٢٢ | ۸:٠٧ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

   کفتار شب شخم می زند

   رویای ستاره را

   و از کابوس قهوه ای و زرد آدم ها

   ماه را به زیر می کشد .

   *******

   ماه را به زیر می کشد

   آب دریاها بالا می آید

   و آدم ها صف می کشند

   برای مردن .

   *******

   برای مردن

   کودک شوق

   معصومیت اش را جیغ می زند

   بی آنکه بداند

   در انتها

   روی ساحل ماسه ای

   امن ترین جای جهان است .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٤/٦/۱۸ | ۱٢:۱٥ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   کفتار شب شخم می زند

   رویای ستاره را

   و از کابوس قهوه ای و زرد آدم ها

   ماه را به زیر می کشد .

   *******

   ماه را به زیر می کشد

   آب دریاها بالا می آید

   و آدم ها صف می کشند

   برای مردن .

   *******

   برای مردن

   کودک شوق

   روی سرسره ی آبی

   معصومیت اش را جیغ می زند

   بی آنکه بداند

   در انتها

   روی ساحل ماسه ای

   امن ترین جای جهان است .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٤/٦/۱٧ | ٩:٥٦ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   یک روز دلگیر

   با هجوم تنهایی

   از در و دیوار

   از لای کتاب ها

   از سکوت درخت ها

   و از لیوان چای سرد شده

   تمام شعر های ناسروده را آتش زدم

   خاکسترش را

   - باد -

   هنوز می برد

   *******

   بک شب غوغایی

   در میان سرور و جمع

   با چلچراغ ها و بازی آتش

   و فواره های جشن

   بی حوصلگی شاعر و جام های تلخ

   تمام خاطرات خاک خورده و نا گفته را

   به نهرها سپردم

   گذشته و سهم عشق را

   - آب -

   هنوز می برد

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٤/٦/۱٥ | ۱٢:۳٧ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

   در همسایگی من

   کنار درختان اقاقیا

   کلبه ایست چوبی

   که خدای کوچک من

   شب را

   آنجا بیتوته کرده است

  

   تا دیروقت

   دیشب

   کنار پنجره قدم می زد

   و از ترس حمله ی نا اهلان

   چراغ ها را خاموش کرده بود

   گاه صدای تیری

   شب را و سکوت را می شکست

 

   اکنون ، دیریست

   منتظر نشسته ایم

   بیدار شود

 

   ماه ساکن ایستاده است

   خورشید

   اجازه ی طلوع می خواهد

   اما خدای تنهای من

   خسته و بیمناک

   خوابیده ست

 

   کنار درختان اقاقیا

   کلبه ای ست چوبی

   که خدا

   تنها

   سال هاست

   آنجاخوابیده ست

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٤/٥/٢٠ | ٩:٠٤ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

 

قسمتی از شعرهایم گم شده است 

نام پرنده ها و گل ها 

فعل هایی که از کوچه به خیابان می رفتند 

عکس های قدیمی

همه ی کوه هایی که پاک مانده اند 

همه ی دشت ها،  رودخانه ها 

          -----------

قسمتی از شعرهایم گم شده است 

مثل همین کبوتری که به شاخه ی صنوبر 

پناه برده 

ماه و ستاره‌ها 

همه ی دریاها 

نام همه ی کتاب های جلد سفید 

حتی بغضی که کبود بود 

و دیگر نیست 

و آینه 

و نام قشنگ تو . . . 

قسمتی از شعرهایم گم شده است 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٤/٤/۱۱ | ۳:٤٦ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

   روی شاخه های یک درخت،

   چند پرنده نشسته اند .

   یکی کلاغ ،

   باستانی .

   تنها تر از کاریزی خشک ،

   یادگار سال های فراموشی .

 

   درنای مهاجر ،

   روی شاخه ی جوان .

   بال های خسته را

   شانه می کند .

 

   جغدی نحیف ،

   با چشم های باز

   مفتون قصه های شب .

 

   بر بلند ترین شاخه ،

   عقاب وقار ،

   خیره به کوه های دور .

 

   آخرین شاخه،

   در انتظار من .

   نشسته ام ،

   بال های بسته ام ،

   کی باز می شود ؟

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٤/۱/٢٢ | ٧:٤٢ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

  

   وامانده در جهانی تلخ

                سکوتی تلخ

   در منظری  از سراب

   حفره ای چون چاه

   و از هق هق

                  این قبیله لبریز

   سرزمینی پاره پاره

   از فیروزه و شعر

                  نمک و سنگ خارا

                      در هزارتویی جادویی

   سرشار از آداب

   بافته در حریری افسون گر

                  وارث رویایی باستانی

   از کنار زیگوراتی مدفون در خاک

                  تا حوالی جنگل ها و بنفشه ها

   با نجوایی از نوحه ها و نیایش

                  در گلوی دختران این جهان تلخ . . .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩۳/۱٢/٥ | ۸:٤٧ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

   می خواستم بخوابم

   می دانستم کابوس ها

   تا پشت پلک هایم رسیده اند

   و همه ی روزنه ها بسته ست

   عشق هم

   میان صندوق پست مدرن

   زندانی ست

   و آزادی . . .

   دیدم نیمه شب است

   تو هم نیستی

                   اما . . .

                   اما نمی خواهم بخوابم

 

 

  



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩۳/۸/۱٦ | ٩:٤۳ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   . . . . . . .

   واگویه ی پاسبانی که به تو شلیک کرده بود :

   - باور نمی کنم تو مرده باشی "سید" .

   حتی وقتی  که "قدرت" از پشت پنجره

   مثل شهید بوی مرگ می داد .

   یادت هست ؟

   "خانم پرتوی" (فاطی)

   - چقدر قشنگ-

   به نجابت تو می بالید .

   یا "مرد عینکی" که هذیان می گفت و آرام می رفت ؟

   اما غریب نیست

   - کسی که بغض تو را شکست -

   میان افیون و نامردی

   شرمسار چاقوی تو باشد "سید".

            *   *   *

   سال ها گذشته است

   و کبوترها هنوز

   در آسمان کلانتری ها چرخ می زنند

   بی آنکه باور کنند مرگ تو را . . .

 

 

 

 



موضوعات مرتبط: گوزن ها , سید , قدرت , خانم پرتوی(فاطی)

تاريخ : ۱۳٩۳/٦/۳٠ | ٦:۳٧ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

   تا خشم خویش را فرو می خورم

   دشنه ای ست که در نمای بعد

   از کنار من رد می شود

   این بار "کیمیایی" است

   که کات می دهد

   تا نور روی صورت "قیصر" را

   "حقیقی_  -روانش شاد-"

   اصلاح کند

   در برابر ویترین تیغ ها و چاقوها

   می ایستم

   و به صورت "نادری" فلاش می زنم

   دسته ی سباه پوش_ سیاهی لشکر

   زیر تابوت "فرمان" ایستاده اند

   و برادران_ نقش منفی

   سر افکنده

   کنار خانم "بنایی" ماتم گرفته اند

   احساس می کنم

   آن که روی چهارپایه ی چوبی نشسته

   و نت های ضرب را می نویسد

   "اسفندیار" مغموم است

         *   *   *

   دستی بالا می رود

   چراغ ها روشن

   همه آرام می شوند

   دوباره این "قیصر" است

   که بی تاب

   پاشنه اش را ور می کشد . . .

 

   گرگان

   1393/6/4



موضوعات مرتبط: #قیصر , #پشت صحنه , #کیمیایی , #نادری

تاريخ : ۱۳٩۳/٦/٤ | ۱:٠۸ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   روز شلوغ

   ازدحام از صبح پنجره

   با صدای زاغ ها و کلاغ ها

   سرسام مدام

   بوق و آسفالت و صدای دریل ها

   گردش ممنوع

   پارک جریمه های غیظ

   ترمز پشت چراغ عشق

   تیک آف موتورهای لج

   از کنار آهنگری ها

   پتک بی امان

   *   *   *

   جاده ای باریک به سمت پرستو ها

   درناها

   درخت های پیر

   شالی زارهای شعر

   سکوت آب

   پرنده های مهاجر

   و شهری در دوردست

   با مناره ای لرزان  . . .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩۳/٥/۱٢ | ٢:٠۱ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   از بی راهه ای که به سمت معبد بود

   می گذاشتم

   و به باد می سپردم

   نام تو را

   از مرز شالی زارها می گذرم

   و به آب می سپارم

   واژه هایی که با یاد تو

   نقاشی کرده بودم

   می دانم در انتهای این سفر

   تو دیگربار

   چون شهزاده ای مغرور

   از لابلای شعرهایم

   ظهور می کنی

   و حواریون و کنیزان ات

   از مدایح سرگردان

   آیه ها را جدا می کنند

   و تصویرت بر گذرگاه ها

   تاب خواهد خورد

   با گیسوانی از خارها

   که سوره ها را

   به هم بافته اند

  و رنجی که از کوچه ها

   سرریز می شود

   بی آنکه هیچ مهری . . . . . . .

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩۳/٤/۱٧ | ۸:٤٦ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   نام تو را نیز ندانستم

   سرگشته

   در راهروهای قطاری که به سمت شرق می رفت

                                         پرسه می زدم

   بی آنکه نگاه تو را

                 دوباره  دریابم

   از کنار شالی زارها می گذشتم

   و درناها و پرستوها را نمی دیدم

   به تو فکر می کردم

   شب

       به رویای تو سر می زدم

   و برایت شعر می گفتم

                         بی آنکه نام تو را بدانم

   همیشه در آخرین ایستگاه

                           پیاده می شدم

   تنها

   با دفتری بی نام

             از شعری که

               به یاد تو سروده بودم . . .

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩۳/٤/٤ | ۱٠:۱٤ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   می توانستم نام تو را بدانم

   و در وقت های بیهودگی

   با آن جمله ای بنویسم

   که تمام واژه ها

   صفتی از جنس نگاه تو باشد

   می توانستم با تو به گفت و گو بنشینم

   از پرنده

   از پرواز بگویم

   و تمام شرم و صبوری ات را با شعر و نقاشی

                                                   ستایش کنم

   نمی دانستم وقت می گذرد

   قطار از راه می رسد

   و من نمی توانم

   حتی نام تو را بدانم . . .

  

  



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩۳/۳/٢٧ | ۱:٠٠ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   آخرین بار که پرنده بودم

   همه را جا گذاشتم

   لانه ای که عقیم بود

   و سپیداری تنها

   در کنار کاریزی خشک .

   آخرین باری که ماه را دیدم

   هلال ماه

   خنجر بود

   و ستاره ها

   میان دشت ترکمن

   روی گندم زارها فرو افتاده .

   آخرین بار که شاعر بودم

   رقص پروانه ها

   لابلای بنفشه ها

   در فاصله ای از نگاه تو

   چون واژه های یک شعر کوتاه عاشقانه .

         . . . . . . .

   آخرین بار

   اما . . .

   هیچ نبود

   نه پرنده

   نه ماه

   نه شاعر

   پروانه  نیز

   من  هم . . .

 

 

  



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩۳/٢/٢٠ | ۱:٤٩ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   ظهر بی حوصلگی .

   زن روی بالکن

   کنار دیش  ماهواره و شمع دانی ها

   پیراهن حریرش را

   روی طناب تماشا

                     می آویزد

   مسحور سقوط پرنده ای که

   از لبه ی شیروانی

   پرتاب می شود

   تا شاخه ی اقاقیا .

   باز

   از کوچه های پشت

                    صدای نوحه و کلاغ .

   زن 

      خم شده

                 روی نرده ی تراس

   و تا  سنگفرش کوچه را

                              اندازه می زند . . .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/۱۱/٢۳ | ٢:٢٦ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   ضیافت قمری هاست،

   لابلای سروهای نقره ای.

   مهمانان،

   - رقص گنجشک ها روی شاخه ها،

   - دو کبوتر سفید ،

   - چند قناری آوازخوان ،

   و پرنده های مهاجر ،

   که ساز کولی ها را می نوازند .

   روی درخت های مجاور،

   سکوت محض .

   و ستاره ی پنج پری که از لابلای ابرها ،

   تا روی  سروها  اکلیل می پاشد .

   من،

   تنها پشت پنجره ایستاده ام .

   تو ،

   روی لبخند باغ ،

   نقاشی می شوی . . .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/۱۱/۱٦ | ۱٠:٥٠ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   ساحل ،

   پر است از زباله و مآمور .

   وقتی می خواهم دریا را توصیف کنم ،

   سوار قایقی می شوم .

   و میان رویای ماهی ها ،

   پارو می زنم .

   برای توصیف درخت ،

   دور  درخت ها می چرخم .

   و روی بلندترین شاخه ،

   آواز پرنده ای را نقاشی می کنم .

   روی تیره گی آسمان ،

   رنگ آبی می پاشم .

   و کنار یک تکه  ابر سفید پنبه ای ،

   برای کلاغ ها و درناها ،

   دانه می ریزم .

   اما وقتی به تو می رسم ،

   می نشینم ،

   شاعر می شوم ،

   و  آرامش ات را اندازه می گیرم .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/۱٠/٢ | ٦:٠٩ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 . . . . . . .

خیابان سوت و کور  و خلوت بود و مغازه ها تک وتوک باز بودند . این بعدازظهرهای سرد زمستانی چقدر کش می آمدند .

آنها کنار هم ایستاده بودند ،چمدان در دست ،با دستکش های چرمی ، تا سنگینی چمدان ها انگشت های شان را اذیت نکند . هوا سرد بود .

"من هیچ راه دیگه ای به نظرم نمی آد ، هیچ راهی  ."

اولی دستش را جلو برد و شال گردن دومی را تا روی بینی اش بالا کشید . شال گردن اگرچه پشمی و گرم بود اما سوز سرما موذیانه از درزهایش نفوذ می کرد و دومی را که لاغر و ضعیف بود ، خسته کرده بود و بی حوصله .

" من هیچ راه دیگه ای به نظرم نمی آد . هیچ راهی ."

اولی پا به پا کرد . چمدان سنگین بود و پر از کاغذ و نقشه .نقشه هایی که هیچ کدام به نتیجه نرسیده بودند.

مشکل همچنان باقی بود . حل نمی شد و به جواب نمی رسید و با سردترشدن هوا آنها گیج تر می شدند . با چمدان های سنگینی که انگار از سرب پر شده بود.

"پس چرا هیچ ماشینی از این طرف نمی آد . من دارم یخ می زنم ."

برای آن دو که یک جا ایستاده بودند و سرما از شال گردن های شان نفوذ می کرد، هوا بسیار سرد بود. چراغ سبز شد و ماشین ها تک وتوک از کنارشان رد شدند . با سرعت و با شیشه های بالا کشیده .

"بالاخره باید راهی باشه ، نه ؟ "

روزها و هفته ها گذشته بود و آنها هنوز برای این وضعیت راه حلی نیافته بودند . مشکل همچنان ادامه داشت و گاهی وقتها غیر قابل تحمل می شد ، مثل حالا .

اولی گفت  " دیگه نمی تونم فکر کنم . فقط دلم می خواد که یه ماشین پیدا کنیم !"

         *   *   *

ماشین آلبالویی رنگی بی صدا جلوی پای آنها ایستاد. شیشه ی دودی ماشین پایین آمد و صورت مردی چاق پیدا شد .

" ماشین می خواستین ؟" هر دو ساکت بودند انگار خشکشان زده بود . شاید زیادی سردشان بود و شاید . . .

مرد تکرار کرد " مگه شما ماشین نمی خواستین؟ لطفا سوار شین. من عجله دارم نمی تونم صبر کنم ."

 آنها سوار شدند و بلافاصله ماشین راه افتاد.

"ما آژانس نخواسته بودیم ! یعنی اصلا ماشین نخواسته بودیم."

سرعت ماشین هر لحظه بیشتر می شد مرد چاق گفت "اما من مطمینم که شما گفتید<دیگه نمی تونم فکر کنم فقط دلم می خواد که یه ماشین پیدا کنیم.> "

وبه عقب برگشت و به اولی نگاهی کرد .

آنها فکر کردند سوءتفاهمی شده اما بهتر است که چیزی به روی خودشان نیاورند . ماشین گرم بود و در صورت مرد چاق هیچ نشانه ای از بدجنسی دیده نمی شد . هر دو شال گردن هایشان را باز کردند و چمدان های سنگین را روی پاهای شان گذاشتند .

دومی به آرامی گفت " بگو که میریم میدان مرکزی ."

خودش بیشتر از اینها خسته و بی حوصله و سرمازده بود .

اولی گفت "اگر ممکنه ما میریم میدان  . . ."

مرد چاق حرفش را قطع کرد و گفت " ببخشید ، اون کاغذهای توی چمدان ها به هیچ دردی نمی خوره ! یک کاغذ کوچک و یک مداد سیاه کافیه و البته ده دقیقه فرصت ."

اولی گفت "ده دقیقه ؟!"

دومی گفت" فقط ده دقیقه ؟!"

اولی گفت " یعنی چی ؟"

مرد چاق گفت " و این ده دقیقه از همین حالا شروع میشه . فرصت کمی نیست فقط سعی کنین با کلمات ساده بنویسید و همه چیز رو بنویسید . کار من اینه که مشکل رو درست بفهمم و یه مداد سیاه و یه ورقه ی سفید کوچک  کافیه، اما فقط ده دقیقه!"

اولی شال گردن را از دور گردنش در آورد و دامنش را که جمع شده بود ، پایین کشید و انگشتش را توی سوراخ های شال گردن فرو برد . وقتی نمی توانست چیزی را بسادگی باور کند ، عصبی می شد .

مرد چاق گفت " این تنها شانس شماست . یک دقیقه از  وقتتان گذشت !"

اولی و دومی به هم نگاه کردند . دومی دلش نمی خواست به چیزی  فکر کند. توی سرش و توی گوش هایش پر بود از تمام  صداهایی که برای حل مشکل شان به زبان آورده بودند . سرش داشت می ترکید . دلش می خواست از ماشین پیاده شود ، در را محکم به هم بکوبد و خشمش را بریزد توی صورت مرد چاق.

اولی چهار تا انگشتش را فرو برده بود توی سوراخ های شال گردن و داشت شالش را از ریخت می انداخت.

با خودش گفت "حتی از یاد آوری آنچه در این روزها گذشته هم حالم به هم می خوره."

دو دقیقه گذشته بود دومی با خودش گفت "مردک دلش خوشه !"

و حواسش به خیابان نبود که اصلا معمولی بنظر نمی رسید و انگار خیابان های شهر خودشان نبود .

اولی فکر کرد " سفره ی دلم رو پیش یک آدم غریبه باز کنم که چی ؟"

سه دقیقه گذشته بود و حواس شان به سرعت ماشین نبود که هر لحظه بیشتر می شد. مرد چاق از توی آینه به آنها نگاه کرد اما چیزی نگفت. چهره اش کمی نگران بود و از چشم هایش - هر چند که ریز بود- معلوم بود که بد جنس نیست . چهار دقیقه گذشته بود .

دومی با خودش گفت "فکر کنم این مشکل دیوونه م کرده ! حتما  دیوونه شدم ."

اولی آرام و زیر لب  زمزمه کرد " آیا واقعا راهی هست ؟ " پنج دقیقه گذشته بود و دومی هم فکر کرد " چه راهی  هست ؟ آیا واقعا راهی هست ؟"

شش دقیقه گذشته بود . اولی شالش را کنار گذاشت ، سرش را به صندلی تکیه داد  چشم هایش را بست و با خود گفت "اگر واقعا راهی هست چرا چیزی بهش نگیم ؟" و به دومی نگاه کرد. دومی داشت از شک و عصبانیت می ترکید .

مرد چاق گفت" هفت دقیقه گذشت . . . هفت دقیقه  . . . این آخرین شانس شماست."

دومی با دو دستش دستگیره در را فشرد  و حواسش به چهره ی نگران مرد نبود . مرد چاق برای حرف کشیدن از آنها سعی زیادی نمی کرد . نفسش را با صدا بیرون داد و گفت " وظیقه ی من فقط همین بود که بیام . "

هشت دقیقه گذشته بود و اولی هنوز سرش به صندلی تکیه داشت و با صداهای درونش کلنجار می رفت. به شیشه های دودی ماشین نگاه می کرد و حواسش نبود که هر لحظه کمرنگ و کمرنگ تر میشد و ماشین آلبالویی که سرعتش به شکل سرسام آوری بالا بود وبه هیچ طرف نمی پیچید، که مستقیم می رفت و از همه چیز رد می شد و دیگر فقط چند ثانیه بیشتر نمانده بود . . . .

                  *   *   *

خیابان سوت وکور و خلوت بود و این بعد از ظهر های سرد زمستانی چقدر کش می آمدند. آنها کنار هم ایستاده بودند. چمدان در دست ، با دستکش های چرمی تا سنگینی چمدان ها ، انگشت های شان را اذیت نکند . هوا سرد بود .

" من هیچ راه دیگه ای به نظرم نمی آد . هیچ راهی ."




موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/۱٠/۱ | ٥:٤۸ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   نگاه می کنم به ماه

   که از شرق چشم هایت

   در نیمه شبی

                 ناگاه می آید

   در سپیده دمی

   دست و پایش را جمع می کند

   و برای معشوق اش

      - خورشید -

   رو به پنجره ی اتاق من

   منظره می سازد

   تا نیمروزی که از فرط عاشقی

   طاقتم طاق می شود

   پرده ها را بکشم

   شاید که تو

   از مغرب رویاهایم

   بیرون بیایی . . .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/٩/٢٠ | ۱:٢۳ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   دیروز نامه ای رسید

              پاکتی سپید

             کاغذی سپید

             با نقشی از حلقه های گل

   و رنجوری زنی که

   در مصاف سرطان و عشق

                          مردد است

   برایم نوشته است

   میل به زندگی مثل رودخانه ای ست

   که خشکیده

                    اما هست

   حتی اگر در انتها به دریاچه ای وصل نیست

   *   *   *

   نامه ی دیگری در راه است

       با پاکتی که سپید نیست

         کاغذی که سپید نیست

        و نقشی از حلقه های گل بنفش

   *   *   *

   رنگ خیال من

                  اما

                  آبی ست

   در هراسم

          از دور کبود می زند

  

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/۸/۳٠ | ٢:٥۳ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   نمی خواستم فراموشت کنم

   عکست را در قابی چوبی

   روی دیوار روبرو آویخته بودم

   و هر روز بارها به من زل می زد

   با لبخندی که پر از ملامت و بی حوصلگی بود

                 *  *  *

   نمی خواستم فراموشت کنم

   هر بار با هر صدای تلخ و غریبی می آمدی

   و از لابلای پرتی حواسم

   به جداره ی احساسم می چسبیدی

   روزها می گذشت

   کلاف تنهایی ام بیشتر گره می خورد

   همه ی آدم ها را

   یکی یکی

   جواب می کردم

   نمی خواستم فراموشت کنم

                 *  *  *

   صبح آخرین شبی که

   از خواب تو بر می خاستم

   یادت ، نامت و شناسنامه ات را گم کردم

   هنوز هم همه ی کشوها را به خاطر تو

   زیر و رو می کنم

   و هیچ به یاد نمی آورم

   نه لبخندت و نه احساسم را

               *  *  *

   همانگونه که می خواستی

   فراموشت کرده ام . . .

    



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/۸/۱۸ | ٢:۱۳ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   می خواستم فراموشت کنم

   بار اول

   باد آمد

   شیشه ی پنجره شکست

   از صرافت افتادم

   *   *   *

   یک شب دیروقت بی خواب شده بودم

   می خواستم فراموشت کنم

   از پنجره های بالایی صدای موسیقی می آمد

   کتابم را بستم

   و به تو فکر کردم

   خوابت پر از دریاها و درناها بود

   موسیقی ادامه داشت

   و تو

   روی ساحل خیال موج می شدی

   *   *   *

   یک بار هم زده بودم به کوه

   می خواستم فراموشت کنم

   زیر یک درخت بلوط

   دو روباه زیبا به من زل زده بودند

   و کوله ام پر از مهر تو بود

   *   *   *

   نمی شد

   تنها بودم

   و لابد

   نمی خواستم فراموشت کنم

  

  



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/٧/۳٠ | ٢:۱٠ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

   دوست من !

   سال هاست

   ما نوبتی جا عوض می کنیم

   شاید این بار تو به ملاقات من بیایی

   یادت هست ؟

   صدای بوق ها را از پشت دیوارها

   وقتی عروس رویاهایت

   روی صندلی عقب تنها نشسته بود ؟

   پیش از آن   منهم چند بار :

   1- باغ را که چراغانی می کردم . . .

   2- میان کوچه های هیاهو ممنوع الخروج می شدم . . .

   3- . . . . . . .

         *  *  *

   دوست من ! یادت هست

   با صدای تیر

   از گوش "سعید"

                    خون آمد . . .  ؟

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/٧/۱٤ | ۳:٥٩ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   . . . . . . .

   یک روز ماه به زمین آمد

   روی تنها درخت کوچه نشست

   تمام خستگی اش را روی شاخه ها پهن کرد

   و آسوده خوابید

   . . . . . . .خوابید

   پیش از نیمروز

   لک لک تنهایی روی بلندترین شاخه

   دو کلاغ پیر در سمت چپ

   و هزار گنجشک ولوله در لابلای برگ ها بودند

   با طرحی مبهم از چند کودک

   کنار تاب شوق .

   . . . . . . .

   در انتهای روز

   پرنده ای که روی سه پایه نشسته بود ، پرید

   نقاش جعبه ی رنگ هایش را برداشت

   و بوم نیمه کاره را روی صندلی عقب جا داد

   شب بود

   آسمان تاریک

   کوچه پر از نور ماه .

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/٧/۱٠ | ۳:۱٧ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   این کلاغ تنهایی ست ،

   دق کرده روی شاخه ی سکوت .

   بیرون تر از

   دنیای خاکستری دم کرده ،

   خلایق سیاه پوش ،

   در صفی که تا آرزوست ،

   عشق را می جویند .

   هنگامه ای ست . . .

 

   در آخرین گزارشی که از بلندگوها ،

   روی دیوارها و دهلیزها ،

   منعکس می شود :

   " - تک تیراندازهای روی پشت بام ،

   عشق را در پستوی خانه ، *

   نشانه رفته اند . "

  

 

   * وام از شاملوی بزرگ



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/٧/٧ | ۸:۳۳ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   خارجی :

   غروب یک روز کشدار .

   گمگشته در هزارتوی کوچه های یزد ،

   پرسان :

   - "ای میراث دار شهرزاد !

   از این شکاف روبنده ،

   جز سیاهی چشم های لهجه دار تو ،

   دنیا چه کوچک و تنهاست ."

   امشب ، آخرین شب است ،

   در حسرت انتهای شیرین قصه ای که جمله ی آخر ،

   با رویاهای پیچیده ی من ،

   آغاز می شود .

      *  *  *

   گمگشته ،

   در حوالی نیاکانم ،

   می کوبم بر درهای بسته .

   مست بوی کاهگل .

      *  *  *

   داخلی :

   نور صبحگاهی .

   و پرده ی پنجره ،

   که تاب می خورد .

   با صدای خش خش دامن پیچازی ات ،

   بیدار می شوم .

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/٦/٢٦ | ٢:٠۳ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   . . . . . . .

   در شبی که رقص

   به دامن پرچین ات چسبیده ست

   کافی ست به چیزی فکر نکنی

   و به دکمه های پیراهنت

   که از قواره ی گل ها جدا  شده است

   و در انتهای لذت

   به نشانی شادابی

               موسیقی

   از زیر پوستت بیرون بریزد

   و تا صبح بپیچی به رویا هایت

   در آغوش بی سر انجامی که از هیچ آمده است

   و تا بامداد تو را مست می کند

   . . . . . . .

   باید به چیزی فکر نکنی . . .

  



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/٦/٢٠ | ۸:۱۸ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   . . . . . . .

   به سادگی گل

   پیش از آنکه بلرزد

   از هول چیده شدن

   آرامش تو را

   سایه می زنم

   روی بومی که از رنگ های صدای تو

                                   باغ می شود .

   در حیرتم چرا

   با این همه رنگ

      این همه خطوط منحنی

      مانده از مهی که رفت

      اسلیمی های آمده با دوشیزه های تاک

      و این بته جقه های مست ،

      انحنای دامن تو

                       ظاهر نمی شود ؟

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/٦/۸ | ۱٠:٠٩ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   . . . . . . .

   قاب را که از دیوار روبرو برداشتم

   زن

   آمد بیرون

   روی پله ها

   دستی به حریر دامن اش کشید

   کنار بیهودگی لحظه های گذشته اش نشست

   و رنگ های تیره را

   جای سایه اش گذاشت .

         *   *   *

   از میان "مردی که سایه اش لبخند داشت"

   "مرد" را بیرون کشیدم

   و تا وعده گاه قدیمی دیروزش قدم زدیم

   روی تنها نیمکت منتظر نشست

   و از پشت نرده ها به عبور آدم های بی دلیل

   لبخند زد

   هنوز چند دقیقه تا "زن" فرصت بود

   . . .

 

   در انتهای جمله

   نقطه ای گذاشت .

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/٦/۱ | ۱۱:۳٩ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   .......

   می خواهم همه ی دارایی ام را

   در بغچه ای بپیچم

   و راه بیافتم

   سبک تر از همیشه

   شعرهای بلندم را جا می گذارم

   و بندهایی از عاشقانه ها را بر می دارم

   همه ی کتاب هایم را

   به دوستانم هدیه می کنم

   و فقط فصل هایی از

   "جنگ و صلح"

   از " در جستجو . . ."

   و همه ی "بورخس ها " را بر می دارم

   یک خاطره را از بر می کنم

   و بقیه را برای همسرم خواهم نوشت

   برای درناها بوسه می فرستم

   و با درخت ها خداحاقظی می کنم

   . . . . . . .

   کنار بغچه ام هنوز جا هست

   دلم را بر می دارم

   و کمی از رویا هایم را . . .

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/٥/٤ | ۱۱:۳٧ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   .......

   تو که روی یال هیچ کدام نباشی ،

   همه ی کوه ها  کوتاه اند .

   و هیچ رودخانه ای به دریا نمی رسد ،

   تا تو در دلتای تنهایی ات ،

                           آرام نگیری .

   همه ی درخت ها ، جنگل ها می سوزند ،

   گاهی که تو در آواز شاخه های شان ،

                          بی قراری کنی .

   همه ی کوچه ها بن بست اند ،

   هرگاه که تو از پنجره ی اتاق ات ،

   به گل ها آب ندهی .

   و من به همه ی انقلاب ها بد بینم ،

   وقتی که تو هیچ پرچمی را ،

                    نیافراشته ای . . .

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/٤/۱٧ | ٢:۱٢ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   گوشه ی روسری سپیدش را

                  گره زده است

                  از اندوخته ی امروزش

                  با لبخند

                  دخترک افغان

   - اسکناسی سبز-

   و با هر  رجی که می زند بر گلیم

                  رویایش را می بافد

                  در تار و پود آرزوی مردی که

                  امشب به طلب گاری اش

                  خواهد شد

 

   × طلب گاری = خواستگاری



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/۳/٢٩ | ۱٠:٠۱ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   با تبی که شبم را با

                          غم

                          چراغانی کرده است

                          هذیان می گویم

   تا رهگذری که به  آذین_ حجله ام

                          در سر گذر خیره مانده است

                          سهم خرمایش را

                          با افسوس بردارد

   و دختران و زنانی که

                          گوشه ی چادر را

                          به دندان حسرت گرفته اند

                          زیر لب سوره ی  ستایش  را زمزمه کنند

   مباد بیرون این خیال

                          مردی با نوار سیاه کنار عکس خود

                          خود را حلق آویز کند

   در شبی که تب داشت

                          و هذیان می بافت

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/٢/۱۳ | ٦:٤۸ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

   . . . . . . .

   از کدکن تا نیشابور را

   به خاطر زنی که از کنارم رد می شد

   چهل بار پیمودم

   مسحور درخت های بادام

   و تیرهای چراغ برقی که

   قافله ای از ابریشم صدایش را

   تا ایستگاه قطار  کش می داد

   در واگن هایی که زائرین تشنه

   صورت های مات خود را

   به پنجره های فولادی اش قفل می زدند

   و صدای اذان در حوالی عطار

   تمام عطر اقاقیای باغ خیام را با خودش می برد

   بی آنکه مرا نصیبی . . .

   هنوز نمی دانستم همه ی این راه ها بی قطارند

   و سیمرغ  خیال من

   قرنهاست از پی این قافله

   می رود

   می آید

   در راهروهایی

   که  عطر زنی را تا نیشابور 

   بی آنکه مرا نصیبی . . .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/٢/۱ | ٢:۱٥ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   هفت روز مداوم باران ،

                          باران

   در اندام های باغی

   که تا ریشه پوسیده ست.

   - غرقاب تمام رویاهای شمالی -

   شاید روح سرگردان  "ماکوندو"

   لابلای ابرهای استراباد می چرخد .

   با زمینی گل آلود

                 که تا زانو پر از زالوست

   و زیر چتر نوحه ها

   تا تدفین جهان

   فقط یک لجن زار و یک یهودا مانده ست .

 

   هفت روز باران مداوم

                         مداوم

   و آفتابی که در هراس خاموشی

   از مناره ی مسجد جامع یزد

                    اینطرف تر نمی آید .

   آنسوتر و شاید تا انتهای جهان

   تمام درخت های "جندق" تا "مصر" هم

                                           خشکیدند .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩۱/۱٢/۱۸ | ٩:۱٥ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   کشف دویاره ی عشق

   در گذرگاه ها و کوچه هایی که بن بست بوده اند

   و اکنون با خرابی یک دیوار

   آغاز می شوند

   حیرتی که در  گم سالی  نسل قدیمی

   پنهان است

 

 

   کشف دوباره ی عشق

   در کوچه های باز . . .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩۱/۱٢/۸ | ۳:۱۸ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   تنیده  نت هایش را 

  روی تارهای عنکبوت

  در فاصله ی ماه  تا

  عکس سیاه و سفید تو

  روی تاقچه ی  اکنون .

   آهنگ والس بی سرانجام هم

   در گوش های من

   تکرار می شود .

   یادآور شبی که رنگ ها و اکلیل ها

   از تصویر تو در آینه بیرون می زد

   و تا شب ها ادامه داشت.

   گویی سوزن گرامافون

   روی این صفحه ی خط افتاده

   تا ابدیت راه می رود .

   تصویر مغشوشی ست از دهه های چهل ، پنجاه .

   وقتی که تو با لباسی از حریر و نقره

   در راهروهایی که به تالار ختم می شدند

   آرام

   نت های آوازت را کنار هم ردیف می کردی .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩۱/۱۱/۱۱ | ٢:٤٦ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   . . . . . . .

   روی مهتابی ذهن ،

  - بدوی ترین شکل رویاهای آدم-

   پرواز می کنم ،

   در عرشه ی خیال .

   چون پرنده ای ،

   در فاصله ی تفنگ و درخت ،

   که از آواز خویش ،

   مرثیه ای می سازد ،

   در ذهن شکارگری ،

   که روزی،

   کودکی اش را ،

   با ترانه ای اینچنین،

   عاشق بوده ست .

   - عاشق .

  

    



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩۱/۱۱/۸ | ٢:۳٠ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   مار سیاهی 

   روی کاناپه ی گوشه ی اتاقم

                   چنبره زده است .

   و مدام

   سم زردش را

   روی ریشه های سفید قالیچه ی ترکمنی می پاشد .

   - قالیچه ای یادگار پدر -

   عرق کرده و تب دار 

                از کابوسم جدا می شوم .

   و  رو به پنجره

            شبم را

           روی کاغذ خط خطی می کنم .

   از پنجره های‌ بلوک روبرو

                مردان و زنانی

               وحشت زده و کابوس دیده

               به پنجره های بلوک ما زل زده اند .

   و چون من

               از وهم تلخ می گریزند .

              *   *   *

   جعبه ی شعرهایم را از طبقه ی هفتم می آویزم

               واژه ها یکی یکی

               روی چمن های زرد و خشک

               پیش از آنکه ردیف . . .

               بیدار می شوم

               و می بینم زیر چکمه های سیاه

               له می شوند

                             له .

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩۱/۱٠/٢٤ | ۸:۱٧ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

   .  .  .  .  .  .  .

   شاید اگر نسیم هم به سراغت می آمد

                               اینگونه آرام نبودی

                                           که اکنون .

   با بازی سرخوشانه ی سرشاخه ها

   و درخشش  آفتابی که از ابتدای آدینه

                                      خوش بود.

   تو گویی

         همه ی عالم در شمایل تو نظر کرده اند ،

                        چگونه با اینهمه پرنده و لبخند ،

                             پاییزت را سپری می کنی .

   بی آنکه هیچ کلاغی

                   از میان رویا هایت

                                        گذر کند.



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩۱/۸/۸ | ٤:۳٠ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   . . . . . . .

   منتظرترین  موجود بعداز ظهر

                         این کافه ی شلوغ

                        بهم ریخته ی پاییزی

   در یک پاریس خیالی

   همین صندلی خالی ست

                        روبروی من .

   - سنگینی لیوان های مداوم

   روی میزهای کهنه ی چوبی

   با حجب و حیای شرقی

                 یک رویای دیرسال .

   پیداست

              تابوت انتظار را

              بر دوش می برند

              لحظه های کند .

                ×‌‌‌   ×   ×

   مراسم تدفین خیال و خاطره است

   یا روشنایی شمعی

                   روی کیک تولد دوباره ات ؟

                   روبروی یک صندلی خالی .

                   .   .   .   .   .   .   .   .   .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩۱/٧/٢٩ | ٩:٢۳ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 


   .......

   غروب است یا دم صبح ؟

                       نمیدانم

   فقط بوی گرگ می آید

 

   این خط های موربی که 

   چشم های شما را

   به زمین وصل می کند

   همان تیغ هایی ست

   که از آسمان

   روی تنهایی من می بارد

 

   غروب بود یا دم صبح ؟

                 یادم نیست

 

   مثل ترسی که از مرگ 

   به سیب گلوی من نزدیک تر  شده است

   با ته صدایی از میش ها

   برآمده از خلقوم گرگ ها

   فرو رفته در چاهی خشک

 

   شاید این رنگین کمانی که از آواژ شما

   روی شاخه های  یأس می ریزد

   همان اندوه من ست

   که می میرد 

             از تنهایی

             از وحشت

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٠/۳/۱۳ | ۱٢:٠٦ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

 

   وقتی می خواستم با خودم باشم

   کسی کفش هایم را پوشیده بود

   و آوازخوان 

   لای درخت های اقاقیا

   اردی بهشت را قدم می زد

   مثل همه ی رویاهایم

   خیس عرق شدم

   شرمگین شکوفه ها

      *   *   *

   وقتی می خواستم نباشم

   همه ی قطارها ایستادند

   مثل همه ی آدمهای سرخورده 

   روی تابوتم نشستم  و زار زدم

   و چون تنها بودم

   هق هقم را 

   میان دو غزل

   کنار حافظیه دفن کردم

      *   *   *

  فقط  می خواستم با تو باشم

   تو کنار گل ها نشسته بودی

   و بال هایت را رنگ می زدی

   وقتی می خواستم با تو باشم

   تو رفته بودی

   - آواز خوان

    لای درخت های اقاقیا...

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٠/۱/٢٩ | ۱٢:٥٩ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

 

    تو

   گم شده ای

   چون نقطه ای که از آسمان

                       -یکروز پائیزی

                       -وقت بیقراری

   به زمین افتاد

 

   گم شده ای

   بارها

   بیهوده

   تمام دنیای مجازی را

   در جست و جوی  نگاه تو گشتم

                       با رمز عبور

                       "تنهایی"

                       "دلتنگی"

 

   گم شده ای

   کاش در رویایی که واقعی ترست

                            زندگی کنی

   کاش

      - حتی -

                نام تو را می دانستم !

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٩/۱٠/٢٤ | ٩:٥٥ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()


  
   چون به هم می رسیم

   از لبه ی تار  کینه ها

   به چشم هم نگاه می کنیم 

   و  با  دشنه ای که بر زبان داریم 

   هم را می دریم  

  - تاوان لبخند های  گم شده 

  -  آوار شعر های  له  

            لای منگنه


    چون به هم می رسیم

    کهنه می شویم 

    با طعنه هایی که به هم می فروشیم 

    با  تیغ ها  

    با نیش ها 

    و با استخوانی  که 

     در گلوی هم فرو می کنیم


    چون به هم می رسیم 

    درد ها را هدیه می  کنیم 

    و در برابر  هر کبود     

          سیاه می شویم  

  - تاول چرکمرده ی بی تابی 

    در روز هایی که بی رمق ... 

    صورت رویا ها را می خراشیم


    چون به هم می رسیم 

    از هم دور می شویم



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٩/۱٠/۱۳ | ۳:۱٦ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

    

                                    < < ١ >>

   می خواهم کمی زندگی کنم

   - حتی کمتر از همه ی آههایی که کشیده ام -

   پیش از آنکه

                       صبح ها دو بار

                       ظهر ها چند بار

                      و شب ها  بار ها

                     بختک این سوزها و سوزن ها

                    رویا هایم را سوراخ

                                        سوراخ کنند.

                                     <<  ٢ >>

   دنیای خودم را می سازم

   از پشت این نرده ها

   و بوق های مداومی که

   تا  ccu  و اتاق ایزوله

   روی زخم های نا مرئی ام

                                         کشیده می شوند

   دنیای خودم را می سازم

   با پلک های بسته - نیمه باز

   و  واژه های درهم

                             و شعری که فعلش را گم کرده است.

                 

  



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٩/٥/٢٠ | ۳:٠٩ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

     سنگلاخی ابدی ،

     تشنجی از ابر و بی حوصلگی ،

     مثل غم کده ای از باد و پنجره های شکسته ،

     بدون پرندگان ،

     بایرترین منظره ی در قاب .

             *   *   * 

     می دانم ،

     چگونه به رویاهایت ،

     دل بسته بودی .

     و قطر ه قطره ی

     برگهایت را می سرودی .

     تنها ،

     در آستان پنجره و شوق ،

     با لحنی از تمام رنگ ها ،

     _ بی آنکه بشنویم _

     آرام  زمزمه می کردی .

     _ بی آنکه ببینیم _

     نقش می زدی .

            *    *    *

     کسی درگوشه ی کاغذ شاعر ،

     _ با جوهری که پاک نمی شد _

                                       نوشت :

                                       هیهات ! !

           *    *    *

      پایان معرکه !

     شاعر بغض  خودش  را ،

     در کاغذی مچاله می پیچید .

     نقاش می دید ،

     رنگهایش لگدمال می شود .

     اما تو ،

           تنها ،

           خودت را ،

           به باد می سپردی ،

           پیش از آنکه ،

           به رویاهایت ،

                        تجاوزکنند.

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸۸/۱۱/۱٦ | ٩:۱۳ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

    

    کبودتر از آنچه می پنداشتم

       با حلقه های کرکی بنفش

                                       دور چشم هایت

    - گویی کبوتری از چاه نگاهت

                                          پرواز کرده بود

    دیدم طره ای از موهایت

                                 چسبیده به پیشانی

    زیباتر از آنچه در میهمانی  زندگی  بودی

    - گویی پرنده ای

                    روی رویا هایت لانه کرده بود 

                     *     *     *

    معصوم تر از همیشه

        پیچیده در پوششی از مشمای سیاه

    با آخرین تکه های یخ  که

                                      پراکنده 

                                          آب می شدند

    و شیون زنی  سالخورده...

    - گویی در ضیافت مرگ

                                    آواز می خواند

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 





موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸۸/٧/۳ | ۱٢:۳٤ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

    چه شب تیره ی پر درنگی !

                که آمده بودی تا خیال من ،

            وسط همین شعر بی هنگام .

    با قلمی که  -می بینی -

          دیری ست  لکنت گرفته است .

                          *    *    *

    یادت هست ،

       رویا هایم را می فروختم ؟...

    گفتم کاش کمی درخت بودم ،

                  چراغانی می شدم ،

                    با سیب ها ، انارها .

    گفتی نهراسم

            از تبرها ، تیغ ها ، تیرها ،

                                آرام باشم .

                           *    *    *

    ماه را از  لابلای شاخه هایم  ،

                 تا گونه های خیس تو

                         - پشت پنجره -  

                             خط کشیدم . 

    گفتی تکرار کنم ،

                     آرام بمانم ،

                            منتظر باشم ...

    قلمم را روی برگ ها که گذاشتم ،

                  شد همین که می بینی .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸۸/٦/٤ | ۳:٠۸ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

    کاش فرهاد بودم

    گاهی به تنهایی ام تیشه می زدم

    گاهی آواز های " شبانه " می خواندم

 

    کاش مجنون بودم

    لابلای مصرع موهای لیلی می پیچیدم

    یا به بیابان می زدم

    تا کنار بیدهای شاعرانه ی قبیله ی معشوق

    شعر هایی از " هوای تازه " می گفتم

 

    کاش آرام تر بودم

    وقتی که تصویر تار می شد

    یا کلمات گم بودند

    اینهمه نمی رنجیدم

 

    کاش شاعر بودم

    حافظ نگاه تو می شدم


 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸۸/٢/٢٦ | ۸:٤٢ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

   میان کوچه های تنهایی ام قدم می زنم .

   از لابلای آدم ها و بوته ها و بچه های شوق .

   مثل کسی که از تردید و گذشته اش  ،

                                           فاصله می گیرد .

   این ماهیت کسی ست که یکبار ،

                               -  فقط یکبار -

                                           زند گی می کند .

            *    *    *

   نه اندوهی ست و نه نشاطی ،

   آنچه هست ، 

               دیوار است .

   و عابرانی که از کنار هم می گذرند ،

   بی آنکه به چشم های قشنگ هم نگاه کنند .

   در کوچه ای که عرق کرده ، 

   و میان تقلای این همه آدم  ،

                     تمام می شود .

           *    *    *

   در امتداد کوچه های پیر ،

   با شاخه های  درختانی 

            که به تماشای بچه های این شعر ،

                                     سرک می کشند .

   با هیاهوی گنجشک هایی

                                      که هنوز هستند .

   انگار رنجوری این زندگی  بی  رمق ،

   تا  کمر گاه دیوار ها را  ،

                                    طبله  کرده است .

   ساده تر بگویم :

         - این است زندگی  .

            *    *    *

   کاش در انتهای این کوچه های پیچ در پیچ ،

   آخرین پنجره ، 

                قابی از تصویر ،

                    -حتی محو -

                       تو باشد ...

           ساده تر بگویم ؟...




موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸۸/٢/۱٠ | ٢:٤۳ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

    تمام این روزها بیادت بوده ام .

             گاه مثل پرنده ای که در خیالت بود ،

             به تو نزدیک می شدم.

    گاه می نشستم روی افراها.

    گاهی کنار بادگیرها،

              میهمان کویر و ستاره ها بودم.

    یک روز میان خرابه های عتیق ات،

              شب را به آتش کشیدم.

    یکبار از خاطره ،

               تا آنطرف رودخانه های خشک ،

                               سی و سه پل زدم .

    چندبار  غزل های حافظ ات را نوشیدم.

    یک روز صبح زود،

             به تنهایی ،

            کنار خلیج خستگی ات نشستم ،

                                                زار زدم .

    وبارها کنار چاه های دروغ ،

            تمام شبانه های تلخ را ،

                               دور ریختم .

    اما همه ی این روزها  بیادت بودم .

    گاهی به خیال تو نزدیک می شدم.

             *   *   *

    آمده بودم ببینمت ،

                      نبودی.

    آمده بودم چشم هایت را زیارت کنم .


 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸۸/۱/۱٩ | ۱۱:٥٢ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

    زرد ،

    یعنی  پناهگاهی نمور ،

    پله های شکسته ی بی نرده ،

    جیغ همسایه های ترس .

 

    قرمز ،

    صدای بمبی ست ،

    از کوچه ی هشتم ،

    وشیشه های خرد شده ،

    روی کتاب تاریخ کلاس  وهن .

 

    سپید ،

    یعنی اشک هایت را پاک کن ،

    آرام آغوش من باز است .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۱٢/٩ | ٧:٥٦ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

                                                                  برای پسرم آریا وقتی دو سه ساله بود

    بیب... بیب...

    صدای آژیر می آید،

    چراغ قرمز روشن شده است .

   - در هواپیمایی که بسختی  تیک آف  کرده بود -

    پسرم کنار پنجره ،

    نزدیک بال سمت چپ نشسته است .

                    *   *   * 

    این صدای چیست ؟

                  - یکی از موتورها خاموش می شود .

    رادار ؟

                  - از کار افتاده .

    ارتفاع سنج ؟

                  - سقوط می کند .

    شاید مهماندار  از  ترس ،

    کنار صندلی تاشو  غش کرده است .

                   *   *   *

    ای وای !

    هوا پیما از کنار یک دیوار می گذرد .

    رو به سمت یک باند نا هموار ،

                          - آیا سقوط می کند ؟

                           با چرخ هایی که هنوز باز نمی شود .

    دلهره ...

    مادرش دست ها را روی سینه صلیب کرده است .

    من به مهارت او در ریاضی فکر می کنم .

    صدای جرینگ ...

                            - مثلا شیشه های پنجره شکست .

                  *   *   *

    طیاره

            آرام

                روی یک بالش نرم

                                           می نشیند.

    هورا  و آفرین !

    " - حالا بیا کنار من ،

    لطفا چراغ معرکه ات را خاموش کن .

                              باطری اش تمام می شود ! ..."



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۱۱/٢٧ | ٩:۳۳ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

    کمی مهربانی ،

    روی رویای بهم ریخته ام  پاشیدم ،

    و از آینه بیرون آمدم .

    - " آه خدایا ،

    چه شرجی بدون پرنده ای ! "

    صبحی اینهمه کم و خلوت ،

    بدون عسل و بوسه و نگاه .

    آیا زیر این دریای تشنه ،

    قدری از آفتاب مانده ست ؟

                *   *   *

    مثل یک شکارچی ،

    نشسته ام توی قایقی که از نگاه تو می آید.

    - " کمی به سمت من پلک بزن ! "

    کاش این تونل کبود تمام می شد .

                *   *   *

    چقدر تشنه ام .

    گفتم  آب ؟

    یاد قبض های توی صندوق افتادم .

    چه وقت برای چراغانی ها قبض صادر می کنند ؟

    چقدر برای دیدن تو ، من صبورم .

    کدام دوشنبه ؟ کدام چراغانی ؟

    چه روزی ست امروز ؟

    بدون آینه ، بدون عسل و ...

                *   *   *

    چقدر شعر ننوشته ،

    رویای مرا پر کرده است .

    چه می شود اگر تو بیایی ،

                               مرا تهی کنی .

    گفتم عشق ؟

    یاد تمام سالهایی افتادم ،

    که بی تو  ساکت رفت .

                *   *   *

    ترانه ای که می ساختم ،

                                بیاد تو بود .

    قافیه ها را با موی و ابروی تو ،

                                اندازه می زدم .

    تصویر ها با عبور تو نقاشی می شد .

    من دلم دوباره هوای شلوغ کردن دارد .

    گفتم  انقلاب ؟

    یاد لبخند هایی افتادم که زیر آوار یک سینما خشکید .

    حیف ! 

    چقدر دلم می خواست ، دوباره ، بالکن کاپری ،

    بعدازظهر دوشنبه ما می بود .

    چقدر دلم می خواست ،

    قدیم تر ها هم ترا می شناختم .

    گفتم قدیم ، یاد دوست های جوان افتادم .

                *   *   *

    سینمای کنار میخانه شده " چندم آذر "

    به خیابان شما میگویند  " آزادی "

    وبرای هیچ پرنده ای  نامی نمانده ست .

    حیف !

    که گفت  پرنده ؟

    تو یاد چه افتادی ؟

    چه شد ؟ کدام شاعر نامرد ،

                             تمام شعر های گناه تو را نوشید ؟

    ومن چرا بدون عسل و بوسه و نگاه ،

    صبحی اینهمه کم و خلوت ، شرجی ، بدون پرنده ،

                                                     از آینه بیرون آمدم ؟

    رویای بهم ریخته ام کجاست ؟

                                                تیر ١٣٨۵

   



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۱۱/۱۱ | ۱٠:٢٩ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

    توی این عکسی که روبروی ذهن توست ،

    من کنار کنارم .

    سالها گذشته است .

    بارها ،

    سی بار شاید ،

    روی چهار پایه ها ایستاده ام ،

    روبروی حلقه های قدیمی یک طناب مدرن .

    اگر می توانستم ،

    یک بار دیگر می مردم ،

    تا تو به من بیشتر افتخار کنی .

    یا بگذاری ام وسط  ذهن ات .

    توی عکسی که روبروی توست .

                 *   *   *

    همیشه صدای جیغ  لولاها ،

    ساعت چهار صبح من بوده ست ،

    پیش از آن میان  خوابیداری های  این اتاق سرد ،

    بارها خودم را به تصویر دوربین تو نزدیک کرده ام .

                 *   *   *

    هنوز دلم می خواهد  وسط  باشم .

                    روی صندلی

                    نزدیک حوض

              کنار دار و درخت و پنجره

                      روبروی تو

                         وسط

                            .

                            .

                            .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۱٠/٢٦ | ۳:۱٤ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   سه بار در روز ،

    قرص هایم را می خورم .

    هفت بار در شب ،

    سراسیمه بیدار می شوم .

    و  از کنار  پرده های ضخیم ،

    به خیابان تاریک نگاه می کنم .

    و صد بار در پیاده رو های سرد ،

    از آدم های بی دلیل ،

    به درخت ها پناه می برم .

                 *   *   *

    می دانی که بار ها ،

    لرزش دست هایم  را ،

    با قلم اندازه گرفته ام .

    و هزار بار با صدای زنگ ،

    نبض ام ایستاده است .

    اما نمی دانی

                  چند بار

                         پلک نزده ام

                                تا تو را بیشتر ببینم .

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۱٠/۸ | ۱٠:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

    یادت هست ،

    چه شب بی قرار  نایابی بود ؟

    با رویای پاورچین بوی محبوبه ها،

    تمام خیال تو را دور زدم .

    و با یک غلت نامحسوس تو ،

    از ملافه های سبز گذشتم .

    کمی بوی باغ ،

    دو سه لحظه از تردید ،

    و یک کوچه مهربانی را ،

    کنار نفس های تو ردیف کردم .

    می توانستم کمی دور تر،

                     کمی محو تر باشم .

    اما از صدای شوخ باد ،

        از نگاه حسود ماه ،

      و از  آوای پرندگان شبگرد ،

    واهمه داشتم .

    و از سحر ،

    مبادا رویای تو را ،

    که خانه ی من بود ،

                خراب کند.

          *   *   *

    یادم هست ،

    آمده بودم به خوابت .

    یا شاید،

    توی خواب تو بود که به دنیا آمده بودم !

          *   *   *

    یادت هست ،

    چه شب بی قرار بی تابی بود ؟



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۱٠/۱ | ٧:۳٧ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

    نه فکر کنی بیادت نبوده ام ،

    یکی دو بار دستهایم لرزید .

    یکبار شانه هایت زد بیرون از قاب .

    چند بار نگاهت نبود ،

                             همان نبود .

    یکبار تو آه کشیدی ،

                          دلم نخواست .

    یکبار تا نزدیک انتها رفتم ،

                            رویا آمد ،

                            رنگ ها کدر شدند .

    چند بار هم ،

               -  دیدی که -

               زنگ زدند ، ذوق من پرید .

    بار ها    - مرا ببخش -

              کمان ابرویت شکست !

              غم روی لبت سرید .

              یا اشک  حلقه زد ، تکان نخورد .

                *‌‌  *  *

    فکر نکنی بیادت نبوده ام ،

    حالا این قلم ، پرده ، یک باغچه رنگ ...

                        همه ی حس های من ،

                        لطفا خودت  کمی بیا  !



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٩/٢٢ | ۱٢:٢٠ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

    نه به خاطر من ،

    نه به خاطر دیگران ،

    نه به خاطر طبیعت ،

    نه به خاطر غریزه ات ،

    فقط به خاطر  خودت ،

    روی حس من ،

                          کلیک کن .

    نه به یاد روز هایی که رفت ،

    نه به امید روز های بعد ،

    فقط به خاطر امروز ،

    روی رویای من ،

                          کلیک کن .

    نه به نام  وطن ،

    نه به نام  صلح  ،

    نه به نام آزادی ،

    فقط به نام عشق ،

    روی  اسم  من ،

                  کلیک کن .

                                  

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٩/۱٥ | ۱۱:٥۸ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

     گل ،

     جمع می کند  برگ هایش را ،

     پرچم های لرزانش را،

      در آغوش می گیرد .

     و پنجره های سبزش را،

                                   می بندد .

     خاری در گلوی گل ،

                          بیرون ،

                          تنها مانده است .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٩/٧ | ۳:۱۸ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

      به تو

     نگاه  می کنند ،

     گل های  آفتابگردان .

     وقتی  که،

     از کنار  ابر های  چشم من ،

     - به مهربانی -

     گذر کنی .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۸/٢۸ | ۸:٢۱ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   روز ،

         از دریچه ی خورشید ،

        سرک می کشد هنوز .

   شب  ،

         با ماه و ستاره هاش ،

                    جلوه می کند .

   شاعران  و  عاشقان  ،

            بر قله ی غروب ،

   در کمین شعر و محبت اند .

   اما  مهربانی  ،

      غزلی ست ،

     که با لبان تو ،

              خود را می سراید  .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۸/۱٩ | ٧:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   مثل رنجوری یک درخت  قدیمی،

   با  شاخه هایی  پر از لانه های پرندگان ،

   و برگ هایی به رنگ خاک ،

               همیشه غریب بود .

               و خانه اش بوی هجرت داشت .

               *‌*‌*‌*‌*

   پاییز بود که از سفر آمد ،

   آشفته و  تلخ .

   اما با مهربانی باران .

   گفت که خسته است .

   . . .

   گویی کسی بود که نمی خواست  باشد .

   ... و رفت



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۸/۱٠ | ۱:٠۱ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   باهمین ترانه ها وعاشقانه ها،

   با اوج و فرود هر سرود،

   روی تمام ورق های سپید شعر ،

   ای وطن آوازها ،

                   - بخوان !

   تا ضیافت بی رونقی مر ثیه ها ،

   ای وطن تصویر ها ،

                   - بمان !

   بمان و بزرگوارانه بگذر ،

   از آنکه می خراشد ،

                    گونه ی غزل هایت را.

   اما از کسانی که پاشیده اند ،

                           مرگ را ،

          بر چهره ی آواز هایت ،

                               - نه !

   بمان  و سخاوتمندانه بگذر ،

   از آنان که به یغما برده اند ،

          رباعی نقش هایت را .

   اما از آریای آبرویت ،

       که داده اند به باد ،

                      - نه !

   از مویه های تلخ ،

               از نوحه ها ،

               سر خوشانه بگذز .

   اما از اینهمه ترانه وقصیده ،

   که دفن کرده اند زیر مناره ها،

                               - نه !

      ای وطن کلمات !

     ای شاعر سکوت !



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۸/٥ | ۱۱:۳٢ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   - " شاعر بس است!

      اینهمه تلخ ننویس!

     این فصل ها جاودان نمی مانند."

                   ***

    خروس  بغض گلویش را چکه

                                  چکه

    می ریخت روی پرچین  روز نو .

    نعش یک دسته سبز قبا ،

          روی سفال پشت بام  .

    باد از ناودان خانه ،

    سر میخورد تا باغچه ، کف حیاط .

    و گل های کاغذی تا می شدند ،

        زیر حیرت دم کرده ی هوا .

    شاعر هنوز بی تاب ،

               با جام تلخابه اش ،

                             بیدار ،

                  تنها نشسته بود .

                 ***

    - " شاعر بس است!

       اینهمه  تلخ  نباش!

    این ابرها زهدان  برگها و گلهای  باغچه ی  بینائی  تواند."

                  ***

     شاعر آخر بار جام مداوم افسردگی هایش را نوشید

                               واز روی صندلی بر خاست

                             یک لنگه از پنجره را گشود .

    نگاهش از شاخه های انجیر گذشت .

    وبه کنج دیوارها ،

    آنسوی وضوح دیرین ،

                      خیره شد .

    در تکاپوی بالها و شاخه ها ،

       ملامت یک گنجشک ساده ،

     به پوسته ی هشیاری اش نوک می زد .

    . . . . . .

    حیران دگر گونی خویش بود ،

      و پنجره  را تمام  گشود. . .

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٧/٢۳ | ۸:٢٥ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   همین پرنده ی روی سیم ها

                                که نشست

   یاد غروب روزهای رفته

                               آمد

   و لانه کرد میان دو  ابرو

   چشم های  خسته

                         تاب روز نداشت

                   ***

   روی  چمن

   کنار  شیپور  اطلسی ها  خوابیدم

   دیدم

   سوار  غریبی که  من بودم

                             پیاده  شد

        و  پشت بوته های تمشک پیچید

                   ***

   _‌" چه روز  پر  از  وهمی !

    این  اسب  مال کیست ؟‌ "

    از  ذهن  سوار  گذشت

   _ "این دشت !

       این بوته های  خار !

      _  آن  مرد  خوابیده

                               کنار گل !

   _ و آن  پرنده  که  از  روی  سیم ها

                                           پرید !  "



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٧/۱٢ | ٥:٤٦ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   ملولم

   در کنارم  پیاله ای ست

   روی قانون چوب ها نشسته ام

   وقتی که ماه

   سکوت حوض ر ا

                     آرام می شکند

   و من وسعت آسمان را

   با تکه چوبی

          روی آب

               ضرب می کنم

   یا حدس می زنم

   فاصله ی دو ستاره ی تنها

                       چند  آه  است

                + + +

   اما ماه حلقه

                حلقه 

                   می رقصد

   و   دلم گواهی میدهد

   امشب  شب دیگری ست

   یک بار به بی نهایت دنیا

                      دست زدم

   یک بار تا کنار مهر

                     رفتم

   همه ی خوبی ها

              دم دستم بود

   اما  اندوه  از لای شاخه ها

   همیشه روی سرم می ریخت

   و من باز هم نفهمیدم

                حاصل این محاسبات

                       چند جام است ؟



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٧/٥ | ۱:۱٥ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   این گلیاد کدام مهر است ؟

   برگ ها یش را ,

            باد می برد .

   رنگ ها یش ر ا  ,

            رنگین کمان .

   عطرش را ,

              نسیم .

   خارهاش ,   اما ,

         میان چشم من ,

                      آب می شود .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٦/۳۱ | ٤:٥۸ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

     شعرهایم را می فروشم

     تا  آرزو های  تو را

     یکی  یکی  بخرم

     و آرزو هایم را می فروشم

     تا  نگاه تو را

     به شعر بنویسم .

         ***

مباد که پیش از رسیدن

میان بازار

تمام  شوم !



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٦/٢٤ | ٧:٠٥ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

داشتم از زرد تاکسی ها ,

                  و خیابان های سرد رد می شدم ,

بعد از آنکه دیدم دلم تنها فواره ی پارک روبروست

                                  که هنوز زنده است .

نه باران بود و نه من خیس بودم ,

اما حیرت کرده بودم ,

که اینهمه برایت دیده نمی شد

                    یا نمی شدم .

میخچه  ی پایم را روی نرمی سبز گریه ی چمن

                                                  فشردم .

و دلم آرام گرفت .

به تاریخ ساعتم نگاه کردم ,

                          ایکاش همین کنارها بودی ,

روی یکی از این نیمکت های بهت زده ,

که از قضاوت عجولانه ی تو ,

                   همیشه زنگ زده است .

مثل همه ی وقت هائی که سکوت من ,

با سیم های زمخت ظرفشوئی لکه دار میشود .

به تاریخ آگهی ترحیم نگاه کردم

                                        دلم گرفت .

فقط دستهایم نبود که خساست دست های تو را

                                            نمی فهمید .

حتی امروز هم تمام خیابان ها

                                پر از خستگی پاهای تو بود . 

" _ کجاست این پاک کن پلیکان  ؟‌‌"

دلم می خواهد نصف این گذشته را

و تمام راهروهای بیمارستان ها را پاک کنم

                                وقتی پدرم رفت .

اما همیشه یک درخت کوچک هست

روی زمین هائی که دور نیست

و من می خواهم پر گنجشک شدنش را

                          از همین جا ببینم .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٦/٢٠ | ٩:٥٧ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

اگر که این واژه ها نگریزند

این مه غلیظ آرام تر شود

پاهای برهنه,

          خسته ام تاول نزند

و رنگ های روی این بوم کمی خشک شوند

می خواهم روی این باریکه راهی که تازه کشیده ام

راه بیفتم

و ببینم پشت این درخت ها ,کو ه ها

چه کسی است که سالهاست با نام من

شعر می نویسد ,   آواز می خواند

اگر که این واژه ها نگریزند

و پاهایم به این رنگ های تازه نچسبد

                           + + +

اگر که جوهر این قلم نخشکد

زردی ماه شره نکند

_ روی سرمه ای آسمان

یا رنگ تازه ی ستاره ها نپرد

ابرهای این گوشه نخزند

                             باز تا وسط

     _ از ماه و ستاره هیچ نماند !

می خواهم دو بال را

           روی دوش های راوی نقش کنم

و بروم ببینم

                  خدا کجاست ؟ عشق کجاست ؟

اگر که جوهر این قلم نخشکد

و ماه ناز نکند

                            همین جا که هست بماند

                           + + +

اگر که صدای نوحه نیاید

مجبور نباشم پنجره را ببندم

هشیاری ملامتم نکند

می خواهم قفل  در های بهشت را پاک کنم

فرشته های نگهبان را بفرستم پی کارشان

بلیط نفروشم

آدم ها را کنار هم قطار کنم

تا آنجا میان باغ ,

                      با حواها ,  آدم ها

انجیر بچینند , انار دانه کنند , آواز بخوانند , برقصند

                                      به شراب سیب سلام کنند

اگر که صدای نوحه نیاید

پنجره باز باشد

بتوانم صدای پرنده های باغ را هم بکشم

                              + + +

اگر که مثل قدیم قابیل سراغم نیاید

کلاغ ها جای خودشان باشند

رودخانه ها بیخودی نخروشند

رنگ آبی ام تمام نشود

یا فقط رنگ سیاه نماند

اگر که کسی در نزند  , بیدارم نکند

تمام این هفت پرده را رنگ می زنم

شش جهت دنیا را می پوشانم

 آخری را به تو می پیچم

اگر که تو آمده باشی . . .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٦/٢ | ۱٢:۱٤ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

همیشه از پی من می آمد

صدایش از سنگ

و نگاهش از شیشه

مثل ستاره ای تیره

از سمت فلق می آمد

و تا مرز شفق سایه داشت

چون خمیازه ی بی حوصله گی

کنار حوض مهر من می نشست

و ماهی های سپید شوقم را

                                  میان پاشویه می رقصاند

گاه از کنار زندگی ام رد می شد

و در آینه به سیب گلوی من زل می زد

همیشه سکوت مرا بی صدا می شکست

از پی من می آمد

در کنار من می نشست

و کلاغ چشمهایش

                     به نازکی پلکهایم

                      نوک میزد

خواب سبز پرهایم را می آشفت

و از کودک من نفرت داشت

با زانوی  من برمی خواست

و از درون مرا می خورد

نام مرا بر خود داشت

و همیشه

             در غفلت

             یک روز خلوت

              مرا می کشت .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٦/۱ | ۱۱:٥٧ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

نعش نیمه جانش را

                             کنار ریل کشاندم

منتظر بودم

                   _ با گوشی که به زمین نمناک چسبیده .

پیش از آن

                  میان دشت

                  دیوان شعرش را بر باد دادم

                  و تمام فروتنی اش را سوزاندم

                             روی شعله های گل انار .

هنوز بوی زندگی میداد

پس صدایش را

                           به قعر چاه یوسف فرستادم

                           _ پیچیده در مخملی از تاج خروس .

و عروسش را

                           _ که از حریر سبز بود _

                                به نام خود کردم

عقربه های ساعتم را به سمت غروب

                                              هل دادم

با گوش های او می شنیدم

                                 اژدهای قطار می آمد

اما هنوز بوی زندگی می داد

غروب و خلوت بود

دیگر نمی خواستم با من بماند

با تیغ خار ها

          سیب گلویش را بوسیدم

کالسکه ی زندگی اش را

                  روی ریل ها غلتاندم

و با چشم های او می دیدم

قطاری که به سوی من می آمد .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٦/۱ | ۱۱:٤۳ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

در بی کافه ترین شهر دنیا

این سوسن است

_ پدر _

                    که می خواند

با جام هائی که تهی میشود بی تو

در زاویه ای که از پنجره ی گشتی ها پنهان است

                               +‌+‌+‌

شاید این بی قرارترین شبی است که

                                             تو نیستی

با غمی که از این پیاله ها

                                            لبریز است

اما این سوسن است که می خواند

در سفری که از میان راه بند سربازان

                                            می گذرد.

                          



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٦/۱ | ۱۱:۳٧ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

در ابتدا نگاه تو بود

                     با گل و احساس

                     من زاده شدم

و آنگاه با عشق و با تردید

                        تو را آفریدم

                          از تنهائی خویش



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٦/۱ | ۱۱:۱٧ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()