بیایید به تراکم لب هاتان

   هنگام دود گرفتن

   لااقل شاعرانه فکر کنید

   شاید واژه هایی را که

   نجویده

   قورت داده اید

   بالا بیاورید

   و کمی نشخوار کنید

   یا

   نگاه کنید به لباسی که پوشیده اید

   یک آستین اش از جنس چتایی است

   آستین دیگرش که نیست !

   از توری های جلف قرمز

   با حاشیه های شرم آور

 

   کلاه هایتان !

   آه کلاه هایتان !

   چون تاجک مرغی که پرهایش ریخته

   معمولا آن را بر سر جماعت مخموری

   می گذارید که

   از درخت و دریا و درنا

   فقظ در ش را آموخته اند

 

   می دانم از زمین بایری که هزار هکتار است

   و از پای درختانی که سال هاست خشکیده اند

   هندوانه های کال ابوجهل بر می دارید

   و با ماتیک دخترانی که

   پیش از موعد یائسه شده اند

   سرخ شان می کنید

   و در چهارشنبه بازار

   با یاوه نامه های چرک

   تاخت می زنید

   گاهی عکس هایتان را در پایگاه های مجازی

   که از آقای مرشد مجوز گرفته اید

   می بینم

   ردیف ایستاده از راست :

   مردی که پیراهنی از غزل

   با وزن "لاحول ولا ..." دارد !

   دوم

   زنی که تمام قلب اش را  روی لب های بادکرده اش

   غنچه کرده است

   وسط :

   استاد درویشقلی کشکول زاده ی انیرانی !

   و دیگران  سمت چپ

   که چپ چپ نگاه می کنند

   ردیف جلو :

   ناجنس ها !

   که طاقباز یا دمرو

   خوابیده اند به عمد !

   باور کنید به عمد !

 

   اما این خطابه را

   ( که شعر نیست )

   برای شما وقت تلف می کنم

   هشدار !

   بگذارید مارال های شعر

   در چمن زارهای کوی حافظیه

   چرا کنند

   بگذارید این کره های چموش

   که رخش های رستم شاهنامه های بعدی اند

   در کوهپایه های یوش

   از بوی علف های تازه

   نشئه یا خمار شوند

 

   شما بروید همان پشت بامتان

   کبوتر یا که فیل هوا کنید

   یا کمی هنگام دود گرفتن

   با تراکم لب هاتان

   صفا کنید

   ... ... ... ... ...

 

  

  

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٦/۳/۱٤ | ۱۱:٢٤ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   سال ها پیش

   شعری نوشتم

   و عکسی از یک پرنده ی مرده

   به آسمان مصرع اول سنجاق زدم

   روزها از هراس کلاغ هایی که

   به دیوار حیاتم

   نوک می زدند

   لباسی خاکستری می پوشیدم

   با عینکی سیاه

   به کوچه می رفتم

   و از مردمی مسخ شده

   که کلاهی کبود

   بر سر داشتند

   نان بیات و قاتقی از کپک می خریدم

   دنیایم پر از مورچه و سکوت بود

   *** *** ***

   اکنون می خواهم

   شعری عاشقانه بنویسم

   و از شاخه ی درخت زیتون بیاویزم

   با عکسی از درناهای سپید

   و از اهالی کوچه ی بی قرار بخواهم

   در پای تمام صندوق ها

   این بار

   به آزادی "آری" بگویند

 

 

  



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٦/۳/۱۱ | ۱:۱۱ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   برای چتر درختی که

   تو را پناه داده بود

   برای رودخانه ای که

   تو روزی

   از آن گذشته ای

   برای آوازی که

   تو زیر لب زمزمه می کردی

   برای پرنده ای که

   روی رویای تو

   لانه کرده است

   برای همه ی کوره راه هایی که

   تو نقاشی کرده ای

   برای سنگ ها

   کوچه ها

   دشت ها

   و کوه هایی که تو دیده ای

   همه ی واژه هایم را ردیف می کنم

   *******

   اکنون برای وصف تو

   بدون کلمات

   چگونه شعر بگویم ؟!

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٦/۳/٥ | ٧:۳٠ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   چون پرنده ای که جاری ست

   من باز هوایی شده ام

   روی کوچه ها و باغ ها

   دلم را ول می کنم

   تا پیدا کند جفتی را

   که در انبوه برگ ها و لای کتاب ها

   گم شده است

   ********

   چون موج ها که گاه سراسیمه اند

   گاه آرام لبخند می زنند

   میان صدف ها و ماسه ها می گردم

   تا پیدا کنم ماهی را

   که شب از آسمان فرود آمد

   روز ، لابلای گل های توری

                    به دام افتاد



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٦/۳/۱ | ۱٢:٤۱ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

       

   اگر "عشق" را از شعر حذف کنید

   فقط چند واژه می ماند

   معلق در هوا

   و با یک اشاره سقوط می کنند

   روی زمین

   کنار دیوارهای پادگان

   زیر پای سربازانی که به مسلخ می روند

   *   *   *

   اگر  که "ماه" را از آسمان حذف کنید

   فقط یک ستاره ی بی رمق می ماند

   که هر هفتاد و پنج سال یک بار

   از کنار زمین عبور می کند

   *   *   *

   و اگر "آزادی" را از زندگی حذف کنید

   . . . . . . . . . . . . .

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٥/۱۱/٢٠ | ٦:٥۸ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

   اگر "عشق" را از شعر حذف کنید

   فقط چند واژه می ماند

   معلق در هوا

   و با یک اشاره سقوط می کنند

   روی زمین

   کنار دیوارهای پادگان

   زیر پای سربازانی که به مسلخ می روند

   *   *   *

   اگر  که "ماه" را از آسمان حذف کنید

   فقط یک ستاره ی بی رمق می ماند

   که هر هفتاد و پنج سال یک بار

   از کنار زمین عبور می کند

   *   *   *

   و اگر "آزادی" را از زندگی حذف کنید

   . . . . . . . . . . . . .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٥/۱۱/٢٠ | ٦:۱۳ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

   آواز یک لبو فروش پیر

   چشم های مرده ی ماهی کپور

   دست های یخ زده

   روی آتش خیال

   روسری های رنگی تاتار

   نگاه زن ترکمن به هیچ

   دسته های قرمز تربچه های ترد

   و نجوای آرام یک زن گیلک

   که رویاهایش را

   روی حصیر نمناک 

   پهن کرده است  

   چه گل اندامی ست

   این آوازخوان :

   - " ساز و نقاره ی جمعه بازار  . . . "

   پنهان

   میان دهلیزهای غروب سرد  بازار بی رمق .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٥/۱٠/٦ | ٢:۱٠ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   واژه ها می گریزند

   فعل ها در اسارت ماضی مانده اند

   صفت ها امروز غایب اند

   جز سکون و نقطه ها

   با چند حرف اضافه

   در جعبه ی حروف

   هیچ نمانده است

   چاپخانه  خالی ست

   و سر ممیز

   با چفیه ی بویناکش

   پخش می کند

   سرب مذاب را

   در ریه های شعر من   . . .

  



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٥/٥/۱ | ۱:۱٠ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

    گوشی من

    دو بار  در روز

    به کسی زنگ می زند

    یک بار صبح ها

    ساعت دلتنگی

    و یک بار شب ها

    پیش از آنکه پلک هایم سنگین شود

    گوشی من  عادت کرده ست

    - عاشقیت -

    تنها نماند

    جتی اگر همه ی گوش های شهر

    بی صدا شده باشند

    گوشی من

    دیری ست بهانه می کند

    عشق را

    و همیشه زنی خنثی جواب می دهد :

    شماره ی مورد نظر من

    در شبکه

    موجود نمی باشد  !

 

 

    دیری ست

  



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٥/٤/۱٠ | ٤:۳٧ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   .......

   سفر انگشت هایم را

   روی پوست

   تکرار می کنم

   سفری از تپه های کویر

   به آستان جنگلی در دره ای راز آلود .

   و هر سفر معجزه ای ست

   عاشقانه و رویایی . . .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٥/۱/۱٧ | ۱٢:٥٠ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()