توی این عکسی که روبروی ذهن توست ،

    من کنار کنارم .

    سالها گذشته است .

    بارها ،

    سی بار شاید ،

    روی چهار پایه ها ایستاده ام ،

    روبروی حلقه های قدیمی یک طناب مدرن .

    اگر می توانستم ،

    یک بار دیگر می مردم ،

    تا تو به من بیشتر افتخار کنی .

    یا بگذاری ام وسط  ذهن ات .

    توی عکسی که روبروی توست .

                 *   *   *

    همیشه صدای جیغ  لولاها ،

    ساعت چهار صبح من بوده ست ،

    پیش از آن میان  خوابیداری های  این اتاق سرد ،

    بارها خودم را به تصویر دوربین تو نزدیک کرده ام .

                 *   *   *

    هنوز دلم می خواهد  وسط  باشم .

                    روی صندلی

                    نزدیک حوض

              کنار دار و درخت و پنجره

                      روبروی تو

                         وسط

                            .

                            .

                            .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۱٠/٢٦ | ۳:۱٤ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   سه بار در روز ،

    قرص هایم را می خورم .

    هفت بار در شب ،

    سراسیمه بیدار می شوم .

    و  از کنار  پرده های ضخیم ،

    به خیابان تاریک نگاه می کنم .

    و صد بار در پیاده رو های سرد ،

    از آدم های بی دلیل ،

    به درخت ها پناه می برم .

                 *   *   *

    می دانی که بار ها ،

    لرزش دست هایم  را ،

    با قلم اندازه گرفته ام .

    و هزار بار با صدای زنگ ،

    نبض ام ایستاده است .

    اما نمی دانی

                  چند بار

                         پلک نزده ام

                                تا تو را بیشتر ببینم .

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۱٠/۸ | ۱٠:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

    یادت هست ،

    چه شب بی قرار  نایابی بود ؟

    با رویای پاورچین بوی محبوبه ها،

    تمام خیال تو را دور زدم .

    و با یک غلت نامحسوس تو ،

    از ملافه های سبز گذشتم .

    کمی بوی باغ ،

    دو سه لحظه از تردید ،

    و یک کوچه مهربانی را ،

    کنار نفس های تو ردیف کردم .

    می توانستم کمی دور تر،

                     کمی محو تر باشم .

    اما از صدای شوخ باد ،

        از نگاه حسود ماه ،

      و از  آوای پرندگان شبگرد ،

    واهمه داشتم .

    و از سحر ،

    مبادا رویای تو را ،

    که خانه ی من بود ،

                خراب کند.

          *   *   *

    یادم هست ،

    آمده بودم به خوابت .

    یا شاید،

    توی خواب تو بود که به دنیا آمده بودم !

          *   *   *

    یادت هست ،

    چه شب بی قرار بی تابی بود ؟



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۱٠/۱ | ٧:۳٧ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()