برای پسرم آریا وقتی دو سه ساله بود

    بیب... بیب...

    صدای آژیر می آید،

    چراغ قرمز روشن شده است .

   - در هواپیمایی که بسختی  تیک آف  کرده بود -

    پسرم کنار پنجره ،

    نزدیک بال سمت چپ نشسته است .

                    *   *   * 

    این صدای چیست ؟

                  - یکی از موتورها خاموش می شود .

    رادار ؟

                  - از کار افتاده .

    ارتفاع سنج ؟

                  - سقوط می کند .

    شاید مهماندار  از  ترس ،

    کنار صندلی تاشو  غش کرده است .

                   *   *   *

    ای وای !

    هوا پیما از کنار یک دیوار می گذرد .

    رو به سمت یک باند نا هموار ،

                          - آیا سقوط می کند ؟

                           با چرخ هایی که هنوز باز نمی شود .

    دلهره ...

    مادرش دست ها را روی سینه صلیب کرده است .

    من به مهارت او در ریاضی فکر می کنم .

    صدای جرینگ ...

                            - مثلا شیشه های پنجره شکست .

                  *   *   *

    طیاره

            آرام

                روی یک بالش نرم

                                           می نشیند.

    هورا  و آفرین !

    " - حالا بیا کنار من ،

    لطفا چراغ معرکه ات را خاموش کن .

                              باطری اش تمام می شود ! ..."



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۱۱/٢٧ | ٩:۳۳ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

    کمی مهربانی ،

    روی رویای بهم ریخته ام  پاشیدم ،

    و از آینه بیرون آمدم .

    - " آه خدایا ،

    چه شرجی بدون پرنده ای ! "

    صبحی اینهمه کم و خلوت ،

    بدون عسل و بوسه و نگاه .

    آیا زیر این دریای تشنه ،

    قدری از آفتاب مانده ست ؟

                *   *   *

    مثل یک شکارچی ،

    نشسته ام توی قایقی که از نگاه تو می آید.

    - " کمی به سمت من پلک بزن ! "

    کاش این تونل کبود تمام می شد .

                *   *   *

    چقدر تشنه ام .

    گفتم  آب ؟

    یاد قبض های توی صندوق افتادم .

    چه وقت برای چراغانی ها قبض صادر می کنند ؟

    چقدر برای دیدن تو ، من صبورم .

    کدام دوشنبه ؟ کدام چراغانی ؟

    چه روزی ست امروز ؟

    بدون آینه ، بدون عسل و ...

                *   *   *

    چقدر شعر ننوشته ،

    رویای مرا پر کرده است .

    چه می شود اگر تو بیایی ،

                               مرا تهی کنی .

    گفتم عشق ؟

    یاد تمام سالهایی افتادم ،

    که بی تو  ساکت رفت .

                *   *   *

    ترانه ای که می ساختم ،

                                بیاد تو بود .

    قافیه ها را با موی و ابروی تو ،

                                اندازه می زدم .

    تصویر ها با عبور تو نقاشی می شد .

    من دلم دوباره هوای شلوغ کردن دارد .

    گفتم  انقلاب ؟

    یاد لبخند هایی افتادم که زیر آوار یک سینما خشکید .

    حیف ! 

    چقدر دلم می خواست ، دوباره ، بالکن کاپری ،

    بعدازظهر دوشنبه ما می بود .

    چقدر دلم می خواست ،

    قدیم تر ها هم ترا می شناختم .

    گفتم قدیم ، یاد دوست های جوان افتادم .

                *   *   *

    سینمای کنار میخانه شده " چندم آذر "

    به خیابان شما میگویند  " آزادی "

    وبرای هیچ پرنده ای  نامی نمانده ست .

    حیف !

    که گفت  پرنده ؟

    تو یاد چه افتادی ؟

    چه شد ؟ کدام شاعر نامرد ،

                             تمام شعر های گناه تو را نوشید ؟

    ومن چرا بدون عسل و بوسه و نگاه ،

    صبحی اینهمه کم و خلوت ، شرجی ، بدون پرنده ،

                                                     از آینه بیرون آمدم ؟

    رویای بهم ریخته ام کجاست ؟

                                                تیر ١٣٨۵

   



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۱۱/۱۱ | ۱٠:٢٩ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()