- " شاعر بس است!

      اینهمه تلخ ننویس!

     این فصل ها جاودان نمی مانند."

                   ***

    خروس  بغض گلویش را چکه

                                  چکه

    می ریخت روی پرچین  روز نو .

    نعش یک دسته سبز قبا ،

          روی سفال پشت بام  .

    باد از ناودان خانه ،

    سر میخورد تا باغچه ، کف حیاط .

    و گل های کاغذی تا می شدند ،

        زیر حیرت دم کرده ی هوا .

    شاعر هنوز بی تاب ،

               با جام تلخابه اش ،

                             بیدار ،

                  تنها نشسته بود .

                 ***

    - " شاعر بس است!

       اینهمه  تلخ  نباش!

    این ابرها زهدان  برگها و گلهای  باغچه ی  بینائی  تواند."

                  ***

     شاعر آخر بار جام مداوم افسردگی هایش را نوشید

                               واز روی صندلی بر خاست

                             یک لنگه از پنجره را گشود .

    نگاهش از شاخه های انجیر گذشت .

    وبه کنج دیوارها ،

    آنسوی وضوح دیرین ،

                      خیره شد .

    در تکاپوی بالها و شاخه ها ،

       ملامت یک گنجشک ساده ،

     به پوسته ی هشیاری اش نوک می زد .

    . . . . . .

    حیران دگر گونی خویش بود ،

      و پنجره  را تمام  گشود. . .

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٧/٢۳ | ۸:٢٥ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   همین پرنده ی روی سیم ها

                                که نشست

   یاد غروب روزهای رفته

                               آمد

   و لانه کرد میان دو  ابرو

   چشم های  خسته

                         تاب روز نداشت

                   ***

   روی  چمن

   کنار  شیپور  اطلسی ها  خوابیدم

   دیدم

   سوار  غریبی که  من بودم

                             پیاده  شد

        و  پشت بوته های تمشک پیچید

                   ***

   _‌" چه روز  پر  از  وهمی !

    این  اسب  مال کیست ؟‌ "

    از  ذهن  سوار  گذشت

   _ "این دشت !

       این بوته های  خار !

      _  آن  مرد  خوابیده

                               کنار گل !

   _ و آن  پرنده  که  از  روی  سیم ها

                                           پرید !  "



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٧/۱٢ | ٥:٤٦ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   ملولم

   در کنارم  پیاله ای ست

   روی قانون چوب ها نشسته ام

   وقتی که ماه

   سکوت حوض ر ا

                     آرام می شکند

   و من وسعت آسمان را

   با تکه چوبی

          روی آب

               ضرب می کنم

   یا حدس می زنم

   فاصله ی دو ستاره ی تنها

                       چند  آه  است

                + + +

   اما ماه حلقه

                حلقه 

                   می رقصد

   و   دلم گواهی میدهد

   امشب  شب دیگری ست

   یک بار به بی نهایت دنیا

                      دست زدم

   یک بار تا کنار مهر

                     رفتم

   همه ی خوبی ها

              دم دستم بود

   اما  اندوه  از لای شاخه ها

   همیشه روی سرم می ریخت

   و من باز هم نفهمیدم

                حاصل این محاسبات

                       چند جام است ؟



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٧/٥ | ۱:۱٥ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()