به تو

     نگاه  می کنند ،

     گل های  آفتابگردان .

     وقتی  که،

     از کنار  ابر های  چشم من ،

     - به مهربانی -

     گذر کنی .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۸/٢۸ | ۸:٢۱ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   روز ،

         از دریچه ی خورشید ،

        سرک می کشد هنوز .

   شب  ،

         با ماه و ستاره هاش ،

                    جلوه می کند .

   شاعران  و  عاشقان  ،

            بر قله ی غروب ،

   در کمین شعر و محبت اند .

   اما  مهربانی  ،

      غزلی ست ،

     که با لبان تو ،

              خود را می سراید  .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۸/۱٩ | ٧:٢٩ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   مثل رنجوری یک درخت  قدیمی،

   با  شاخه هایی  پر از لانه های پرندگان ،

   و برگ هایی به رنگ خاک ،

               همیشه غریب بود .

               و خانه اش بوی هجرت داشت .

               *‌*‌*‌*‌*

   پاییز بود که از سفر آمد ،

   آشفته و  تلخ .

   اما با مهربانی باران .

   گفت که خسته است .

   . . .

   گویی کسی بود که نمی خواست  باشد .

   ... و رفت



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۸/۱٠ | ۱:٠۱ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   باهمین ترانه ها وعاشقانه ها،

   با اوج و فرود هر سرود،

   روی تمام ورق های سپید شعر ،

   ای وطن آوازها ،

                   - بخوان !

   تا ضیافت بی رونقی مر ثیه ها ،

   ای وطن تصویر ها ،

                   - بمان !

   بمان و بزرگوارانه بگذر ،

   از آنکه می خراشد ،

                    گونه ی غزل هایت را.

   اما از کسانی که پاشیده اند ،

                           مرگ را ،

          بر چهره ی آواز هایت ،

                               - نه !

   بمان  و سخاوتمندانه بگذر ،

   از آنان که به یغما برده اند ،

          رباعی نقش هایت را .

   اما از آریای آبرویت ،

       که داده اند به باد ،

                      - نه !

   از مویه های تلخ ،

               از نوحه ها ،

               سر خوشانه بگذز .

   اما از اینهمه ترانه وقصیده ،

   که دفن کرده اند زیر مناره ها،

                               - نه !

      ای وطن کلمات !

     ای شاعر سکوت !



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۸/٥ | ۱۱:۳٢ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()