سنگلاخی ابدی ،

     تشنجی از ابر و بی حوصلگی ،

     مثل غم کده ای از باد و پنجره های شکسته ،

     بدون پرندگان ،

     بایرترین منظره ی در قاب .

             *   *   * 

     می دانم ،

     چگونه به رویاهایت ،

     دل بسته بودی .

     و قطر ه قطره ی

     برگهایت را می سرودی .

     تنها ،

     در آستان پنجره و شوق ،

     با لحنی از تمام رنگ ها ،

     _ بی آنکه بشنویم _

     آرام  زمزمه می کردی .

     _ بی آنکه ببینیم _

     نقش می زدی .

            *    *    *

     کسی درگوشه ی کاغذ شاعر ،

     _ با جوهری که پاک نمی شد _

                                       نوشت :

                                       هیهات ! !

           *    *    *

      پایان معرکه !

     شاعر بغض  خودش  را ،

     در کاغذی مچاله می پیچید .

     نقاش می دید ،

     رنگهایش لگدمال می شود .

     اما تو ،

           تنها ،

           خودت را ،

           به باد می سپردی ،

           پیش از آنکه ،

           به رویاهایت ،

                        تجاوزکنند.

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸۸/۱۱/۱٦ | ٩:۱۳ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()