کاش فرهاد بودم

    گاهی به تنهایی ام تیشه می زدم

    گاهی آواز های " شبانه " می خواندم

 

    کاش مجنون بودم

    لابلای مصرع موهای لیلی می پیچیدم

    یا به بیابان می زدم

    تا کنار بیدهای شاعرانه ی قبیله ی معشوق

    شعر هایی از " هوای تازه " می گفتم

 

    کاش آرام تر بودم

    وقتی که تصویر تار می شد

    یا کلمات گم بودند

    اینهمه نمی رنجیدم

 

    کاش شاعر بودم

    حافظ نگاه تو می شدم


 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸۸/٢/٢٦ | ۸:٤٢ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

 

   میان کوچه های تنهایی ام قدم می زنم .

   از لابلای آدم ها و بوته ها و بچه های شوق .

   مثل کسی که از تردید و گذشته اش  ،

                                           فاصله می گیرد .

   این ماهیت کسی ست که یکبار ،

                               -  فقط یکبار -

                                           زند گی می کند .

            *    *    *

   نه اندوهی ست و نه نشاطی ،

   آنچه هست ، 

               دیوار است .

   و عابرانی که از کنار هم می گذرند ،

   بی آنکه به چشم های قشنگ هم نگاه کنند .

   در کوچه ای که عرق کرده ، 

   و میان تقلای این همه آدم  ،

                     تمام می شود .

           *    *    *

   در امتداد کوچه های پیر ،

   با شاخه های  درختانی 

            که به تماشای بچه های این شعر ،

                                     سرک می کشند .

   با هیاهوی گنجشک هایی

                                      که هنوز هستند .

   انگار رنجوری این زندگی  بی  رمق ،

   تا  کمر گاه دیوار ها را  ،

                                    طبله  کرده است .

   ساده تر بگویم :

         - این است زندگی  .

            *    *    *

   کاش در انتهای این کوچه های پیچ در پیچ ،

   آخرین پنجره ، 

                قابی از تصویر ،

                    -حتی محو -

                       تو باشد ...

           ساده تر بگویم ؟...




موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸۸/٢/۱٠ | ٢:٤۳ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()