مار سیاهی 

   روی کاناپه ی گوشه ی اتاقم

                   چنبره زده است .

   و مدام

   سم زردش را

   روی ریشه های سفید قالیچه ی ترکمنی می پاشد .

   - قالیچه ای یادگار پدر -

   عرق کرده و تب دار 

                از کابوسم جدا می شوم .

   و  رو به پنجره

            شبم را

           روی کاغذ خط خطی می کنم .

   از پنجره های‌ بلوک روبرو

                مردان و زنانی

               وحشت زده و کابوس دیده

               به پنجره های بلوک ما زل زده اند .

   و چون من

               از وهم تلخ می گریزند .

              *   *   *

   جعبه ی شعرهایم را از طبقه ی هفتم می آویزم

               واژه ها یکی یکی

               روی چمن های زرد و خشک

               پیش از آنکه ردیف . . .

               بیدار می شوم

               و می بینم زیر چکمه های سیاه

               له می شوند

                             له .

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩۱/۱٠/٢٤ | ۸:۱٧ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()