ظهر بی حوصلگی .

   زن روی بالکن

   کنار دیش  ماهواره و شمع دانی ها

   پیراهن حریرش را

   روی طناب تماشا

                     می آویزد

   مسحور سقوط پرنده ای که

   از لبه ی شیروانی

   پرتاب می شود

   تا شاخه ی اقاقیا .

   باز

   از کوچه های پشت

                    صدای نوحه و کلاغ .

   زن 

      خم شده

                 روی نرده ی تراس

   و تا  سنگفرش کوچه را

                              اندازه می زند . . .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/۱۱/٢۳ | ٢:٢٦ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   ضیافت قمری هاست،

   لابلای سروهای نقره ای.

   مهمانان،

   - رقص گنجشک ها روی شاخه ها،

   - دو کبوتر سفید ،

   - چند قناری آوازخوان ،

   و پرنده های مهاجر ،

   که ساز کولی ها را می نوازند .

   روی درخت های مجاور،

   سکوت محض .

   و ستاره ی پنج پری که از لابلای ابرها ،

   تا روی  سروها  اکلیل می پاشد .

   من،

   تنها پشت پنجره ایستاده ام .

   تو ،

   روی لبخند باغ ،

   نقاشی می شوی . . .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/۱۱/۱٦ | ۱٠:٥٠ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()