خارجی :

   غروب یک روز کشدار .

   گمگشته در هزارتوی کوچه های یزد ،

   پرسان :

   - "ای میراث دار شهرزاد !

   از این شکاف روبنده ،

   جز سیاهی چشم های لهجه دار تو ،

   دنیا چه کوچک و تنهاست ."

   امشب ، آخرین شب است ،

   در حسرت انتهای شیرین قصه ای که جمله ی آخر ،

   با رویاهای پیچیده ی من ،

   آغاز می شود .

      *  *  *

   گمگشته ،

   در حوالی نیاکانم ،

   می کوبم بر درهای بسته .

   مست بوی کاهگل .

      *  *  *

   داخلی :

   نور صبحگاهی .

   و پرده ی پنجره ،

   که تاب می خورد .

   با صدای خش خش دامن پیچازی ات ،

   بیدار می شوم .

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/٦/٢٦ | ٢:٠۳ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   . . . . . . .

   در شبی که رقص

   به دامن پرچین ات چسبیده ست

   کافی ست به چیزی فکر نکنی

   و به دکمه های پیراهنت

   که از قواره ی گل ها جدا  شده است

   و در انتهای لذت

   به نشانی شادابی

               موسیقی

   از زیر پوستت بیرون بریزد

   و تا صبح بپیچی به رویا هایت

   در آغوش بی سر انجامی که از هیچ آمده است

   و تا بامداد تو را مست می کند

   . . . . . . .

   باید به چیزی فکر نکنی . . .

  



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/٦/٢٠ | ۸:۱۸ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   . . . . . . .

   به سادگی گل

   پیش از آنکه بلرزد

   از هول چیده شدن

   آرامش تو را

   سایه می زنم

   روی بومی که از رنگ های صدای تو

                                   باغ می شود .

   در حیرتم چرا

   با این همه رنگ

      این همه خطوط منحنی

      مانده از مهی که رفت

      اسلیمی های آمده با دوشیزه های تاک

      و این بته جقه های مست ،

      انحنای دامن تو

                       ظاهر نمی شود ؟

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/٦/۸ | ۱٠:٠٩ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   . . . . . . .

   قاب را که از دیوار روبرو برداشتم

   زن

   آمد بیرون

   روی پله ها

   دستی به حریر دامن اش کشید

   کنار بیهودگی لحظه های گذشته اش نشست

   و رنگ های تیره را

   جای سایه اش گذاشت .

         *   *   *

   از میان "مردی که سایه اش لبخند داشت"

   "مرد" را بیرون کشیدم

   و تا وعده گاه قدیمی دیروزش قدم زدیم

   روی تنها نیمکت منتظر نشست

   و از پشت نرده ها به عبور آدم های بی دلیل

   لبخند زد

   هنوز چند دقیقه تا "زن" فرصت بود

   . . .

 

   در انتهای جمله

   نقطه ای گذاشت .

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/٦/۱ | ۱۱:۳٩ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()