نگاه می کنم به ماه

   که از شرق چشم هایت

   در نیمه شبی

                 ناگاه می آید

   در سپیده دمی

   دست و پایش را جمع می کند

   و برای معشوق اش

      - خورشید -

   رو به پنجره ی اتاق من

   منظره می سازد

   تا نیمروزی که از فرط عاشقی

   طاقتم طاق می شود

   پرده ها را بکشم

   شاید که تو

   از مغرب رویاهایم

   بیرون بیایی . . .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/٩/٢٠ | ۱:٢۳ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()