از بی راهه ای که به سمت معبد بود

   می گذاشتم

   و به باد می سپردم

   نام تو را

   از مرز شالی زارها می گذرم

   و به آب می سپارم

   واژه هایی که با یاد تو

   نقاشی کرده بودم

   می دانم در انتهای این سفر

   تو دیگربار

   چون شهزاده ای مغرور

   از لابلای شعرهایم

   ظهور می کنی

   و حواریون و کنیزان ات

   از مدایح سرگردان

   آیه ها را جدا می کنند

   و تصویرت بر گذرگاه ها

   تاب خواهد خورد

   با گیسوانی از خارها

   که سوره ها را

   به هم بافته اند

  و رنجی که از کوچه ها

   سرریز می شود

   بی آنکه هیچ مهری . . . . . . .

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩۳/٤/۱٧ | ۸:٤٦ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()

   نام تو را نیز ندانستم

   سرگشته

   در راهروهای قطاری که به سمت شرق می رفت

                                         پرسه می زدم

   بی آنکه نگاه تو را

                 دوباره  دریابم

   از کنار شالی زارها می گذشتم

   و درناها و پرستوها را نمی دیدم

   به تو فکر می کردم

   شب

       به رویای تو سر می زدم

   و برایت شعر می گفتم

                         بی آنکه نام تو را بدانم

   همیشه در آخرین ایستگاه

                           پیاده می شدم

   تنها

   با دفتری بی نام

             از شعری که

               به یاد تو سروده بودم . . .

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩۳/٤/٤ | ۱٠:۱٤ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()