در همسایگی من

   کنار درختان اقاقیا

   کلبه ایست چوبی

   که خدای کوچک من

   شب را

   آنجا بیتوته کرده است

  

   تا دیروقت

   دیشب

   کنار پنجره قدم می زد

   و از ترس حمله ی نا اهلان

   چراغ ها را خاموش کرده بود

   گاه صدای تیری

   شب را و سکوت را می شکست

 

   اکنون ، دیریست

   منتظر نشسته ایم

   بیدار شود

 

   ماه ساکن ایستاده است

   خورشید

   اجازه ی طلوع می خواهد

   اما خدای تنهای من

   خسته و بیمناک

   خوابیده ست

 

   کنار درختان اقاقیا

   کلبه ای ست چوبی

   که خدا

   تنها

   سال هاست

   آنجاخوابیده ست

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٤/٥/٢٠ | ٩:٠٤ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()