در بی کافه ترین شهر دنیا

این سوسن است

_ پدر _

                    که می خواند

با جام هائی که تهی میشود بی تو

در زاویه ای که از پنجره ی گشتی ها پنهان است

                               +‌+‌+‌

شاید این بی قرارترین شبی است که

                                             تو نیستی

با غمی که از این پیاله ها

                                            لبریز است

اما این سوسن است که می خواند

در سفری که از میان راه بند سربازان

                                            می گذرد.

                          



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٦/۱ | ۱۱:۳٧ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()