می توانستم نام تو را بدانم

   و در وقت های بیهودگی

   با آن جمله ای بنویسم

   که تمام واژه ها

   صفتی از جنس نگاه تو باشد

   می توانستم با تو به گفت و گو بنشینم

   از پرنده

   از پرواز بگویم

   و تمام شرم و صبوری ات را با شعر و نقاشی

                                                   ستایش کنم

   نمی دانستم وقت می گذرد

   قطار از راه می رسد

   و من نمی توانم

   حتی نام تو را بدانم . . .

  

  



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩۳/۳/٢٧ | ۱:٠٠ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()