نعش نیمه جانش را

                             کنار ریل کشاندم

منتظر بودم

                   _ با گوشی که به زمین نمناک چسبیده .

پیش از آن

                  میان دشت

                  دیوان شعرش را بر باد دادم

                  و تمام فروتنی اش را سوزاندم

                             روی شعله های گل انار .

هنوز بوی زندگی میداد

پس صدایش را

                           به قعر چاه یوسف فرستادم

                           _ پیچیده در مخملی از تاج خروس .

و عروسش را

                           _ که از حریر سبز بود _

                                به نام خود کردم

عقربه های ساعتم را به سمت غروب

                                              هل دادم

با گوش های او می شنیدم

                                 اژدهای قطار می آمد

اما هنوز بوی زندگی می داد

غروب و خلوت بود

دیگر نمی خواستم با من بماند

با تیغ خار ها

          سیب گلویش را بوسیدم

کالسکه ی زندگی اش را

                  روی ریل ها غلتاندم

و با چشم های او می دیدم

قطاری که به سوی من می آمد .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٦/۱ | ۱۱:٤۳ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()