همیشه از پی من می آمد

صدایش از سنگ

و نگاهش از شیشه

مثل ستاره ای تیره

از سمت فلق می آمد

و تا مرز شفق سایه داشت

چون خمیازه ی بی حوصله گی

کنار حوض مهر من می نشست

و ماهی های سپید شوقم را

                                  میان پاشویه می رقصاند

گاه از کنار زندگی ام رد می شد

و در آینه به سیب گلوی من زل می زد

همیشه سکوت مرا بی صدا می شکست

از پی من می آمد

در کنار من می نشست

و کلاغ چشمهایش

                     به نازکی پلکهایم

                      نوک میزد

خواب سبز پرهایم را می آشفت

و از کودک من نفرت داشت

با زانوی  من برمی خواست

و از درون مرا می خورد

نام مرا بر خود داشت

و همیشه

             در غفلت

             یک روز خلوت

              مرا می کشت .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٦/۱ | ۱۱:٥٧ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()