همه ی ماهی های تنم را

   به دریا می سپارم

   و تمام زخم هایم را

   روی تخت های شفاخانه ها

   رها می کنم

   پاک می شوم

   از تیغ ها و خونابه ها

   ردایی سفید می پوشم

   به مادرم پیام می دهم :

   - می آیم

   زیر درخت اقاقی منتظر نسیم می مانم

   برای عابران 

   دست تکان می دهم

   و از درخت ها و درنای تنها

   خداحافظی می کنم

   *** *** ***

   راستی !

   همه ی شعرهایم را 

   هدیه می دهم به تو . . . . . . .

 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٦/٦/۱٥ | ۱٢:٤٥ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()