اگر که عشق هنوز

   در لابلای کتاب ها می درخشد

   گمان مبر 

   صبح ها بر طارمی ایوان ات

   نشسته است

   دیری ست در اندوه غریبانه اش

   آفتابی نمی شود

   گاه

   از غزلی سر می خورد

   به یک رباعی

   از چهارپاره ای به شعری سپید

   گاهی هم آرام

   میان آبروی کوچه های قدیمی

   چون درویشی ناشناس

   آواز می خواند

   با کشکولی خالی

   و در انتها

   بی قرار به کتاب ها پناه می برد

   با بغضی از ترانه های تلخ

   گویی فعل از شعرهایش

   کوچیده ست ...

 


   



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٦/٦/٢٤ | ۱٠:٢۸ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()