اگر که این واژه ها نگریزند

این مه غلیظ آرام تر شود

پاهای برهنه,

          خسته ام تاول نزند

و رنگ های روی این بوم کمی خشک شوند

می خواهم روی این باریکه راهی که تازه کشیده ام

راه بیفتم

و ببینم پشت این درخت ها ,کو ه ها

چه کسی است که سالهاست با نام من

شعر می نویسد ,   آواز می خواند

اگر که این واژه ها نگریزند

و پاهایم به این رنگ های تازه نچسبد

                           + + +

اگر که جوهر این قلم نخشکد

زردی ماه شره نکند

_ روی سرمه ای آسمان

یا رنگ تازه ی ستاره ها نپرد

ابرهای این گوشه نخزند

                             باز تا وسط

     _ از ماه و ستاره هیچ نماند !

می خواهم دو بال را

           روی دوش های راوی نقش کنم

و بروم ببینم

                  خدا کجاست ؟ عشق کجاست ؟

اگر که جوهر این قلم نخشکد

و ماه ناز نکند

                            همین جا که هست بماند

                           + + +

اگر که صدای نوحه نیاید

مجبور نباشم پنجره را ببندم

هشیاری ملامتم نکند

می خواهم قفل  در های بهشت را پاک کنم

فرشته های نگهبان را بفرستم پی کارشان

بلیط نفروشم

آدم ها را کنار هم قطار کنم

تا آنجا میان باغ ,

                      با حواها ,  آدم ها

انجیر بچینند , انار دانه کنند , آواز بخوانند , برقصند

                                      به شراب سیب سلام کنند

اگر که صدای نوحه نیاید

پنجره باز باشد

بتوانم صدای پرنده های باغ را هم بکشم

                              + + +

اگر که مثل قدیم قابیل سراغم نیاید

کلاغ ها جای خودشان باشند

رودخانه ها بیخودی نخروشند

رنگ آبی ام تمام نشود

یا فقط رنگ سیاه نماند

اگر که کسی در نزند  , بیدارم نکند

تمام این هفت پرده را رنگ می زنم

شش جهت دنیا را می پوشانم

 آخری را به تو می پیچم

اگر که تو آمده باشی . . .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٦/٢ | ۱٢:۱٤ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()