داشتم از زرد تاکسی ها ,

                  و خیابان های سرد رد می شدم ,

بعد از آنکه دیدم دلم تنها فواره ی پارک روبروست

                                  که هنوز زنده است .

نه باران بود و نه من خیس بودم ,

اما حیرت کرده بودم ,

که اینهمه برایت دیده نمی شد

                    یا نمی شدم .

میخچه  ی پایم را روی نرمی سبز گریه ی چمن

                                                  فشردم .

و دلم آرام گرفت .

به تاریخ ساعتم نگاه کردم ,

                          ایکاش همین کنارها بودی ,

روی یکی از این نیمکت های بهت زده ,

که از قضاوت عجولانه ی تو ,

                   همیشه زنگ زده است .

مثل همه ی وقت هائی که سکوت من ,

با سیم های زمخت ظرفشوئی لکه دار میشود .

به تاریخ آگهی ترحیم نگاه کردم

                                        دلم گرفت .

فقط دستهایم نبود که خساست دست های تو را

                                            نمی فهمید .

حتی امروز هم تمام خیابان ها

                                پر از خستگی پاهای تو بود . 

" _ کجاست این پاک کن پلیکان  ؟‌‌"

دلم می خواهد نصف این گذشته را

و تمام راهروهای بیمارستان ها را پاک کنم

                                وقتی پدرم رفت .

اما همیشه یک درخت کوچک هست

روی زمین هائی که دور نیست

و من می خواهم پر گنجشک شدنش را

                          از همین جا ببینم .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٦/٢٠ | ٩:٥٧ ‎ق.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()