ملولم

   در کنارم  پیاله ای ست

   روی قانون چوب ها نشسته ام

   وقتی که ماه

   سکوت حوض ر ا

                     آرام می شکند

   و من وسعت آسمان را

   با تکه چوبی

          روی آب

               ضرب می کنم

   یا حدس می زنم

   فاصله ی دو ستاره ی تنها

                       چند  آه  است

                + + +

   اما ماه حلقه

                حلقه 

                   می رقصد

   و   دلم گواهی میدهد

   امشب  شب دیگری ست

   یک بار به بی نهایت دنیا

                      دست زدم

   یک بار تا کنار مهر

                     رفتم

   همه ی خوبی ها

              دم دستم بود

   اما  اندوه  از لای شاخه ها

   همیشه روی سرم می ریخت

   و من باز هم نفهمیدم

                حاصل این محاسبات

                       چند جام است ؟



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٧/٥ | ۱:۱٥ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()