همین پرنده ی روی سیم ها

                                که نشست

   یاد غروب روزهای رفته

                               آمد

   و لانه کرد میان دو  ابرو

   چشم های  خسته

                         تاب روز نداشت

                   ***

   روی  چمن

   کنار  شیپور  اطلسی ها  خوابیدم

   دیدم

   سوار  غریبی که  من بودم

                             پیاده  شد

        و  پشت بوته های تمشک پیچید

                   ***

   _‌" چه روز  پر  از  وهمی !

    این  اسب  مال کیست ؟‌ "

    از  ذهن  سوار  گذشت

   _ "این دشت !

       این بوته های  خار !

      _  آن  مرد  خوابیده

                               کنار گل !

   _ و آن  پرنده  که  از  روی  سیم ها

                                           پرید !  "



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٧/۱٢ | ٥:٤٦ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()