- " شاعر بس است!

      اینهمه تلخ ننویس!

     این فصل ها جاودان نمی مانند."

                   ***

    خروس  بغض گلویش را چکه

                                  چکه

    می ریخت روی پرچین  روز نو .

    نعش یک دسته سبز قبا ،

          روی سفال پشت بام  .

    باد از ناودان خانه ،

    سر میخورد تا باغچه ، کف حیاط .

    و گل های کاغذی تا می شدند ،

        زیر حیرت دم کرده ی هوا .

    شاعر هنوز بی تاب ،

               با جام تلخابه اش ،

                             بیدار ،

                  تنها نشسته بود .

                 ***

    - " شاعر بس است!

       اینهمه  تلخ  نباش!

    این ابرها زهدان  برگها و گلهای  باغچه ی  بینائی  تواند."

                  ***

     شاعر آخر بار جام مداوم افسردگی هایش را نوشید

                               واز روی صندلی بر خاست

                             یک لنگه از پنجره را گشود .

    نگاهش از شاخه های انجیر گذشت .

    وبه کنج دیوارها ،

    آنسوی وضوح دیرین ،

                      خیره شد .

    در تکاپوی بالها و شاخه ها ،

       ملامت یک گنجشک ساده ،

     به پوسته ی هشیاری اش نوک می زد .

    . . . . . .

    حیران دگر گونی خویش بود ،

      و پنجره  را تمام  گشود. . .

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٧/٢۳ | ۸:٢٥ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()