نه فکر کنی بیادت نبوده ام ،

    یکی دو بار دستهایم لرزید .

    یکبار شانه هایت زد بیرون از قاب .

    چند بار نگاهت نبود ،

                             همان نبود .

    یکبار تو آه کشیدی ،

                          دلم نخواست .

    یکبار تا نزدیک انتها رفتم ،

                            رویا آمد ،

                            رنگ ها کدر شدند .

    چند بار هم ،

               -  دیدی که -

               زنگ زدند ، ذوق من پرید .

    بار ها    - مرا ببخش -

              کمان ابرویت شکست !

              غم روی لبت سرید .

              یا اشک  حلقه زد ، تکان نخورد .

                *‌‌  *  *

    فکر نکنی بیادت نبوده ام ،

    حالا این قلم ، پرده ، یک باغچه رنگ ...

                        همه ی حس های من ،

                        لطفا خودت  کمی بیا  !



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/٩/٢٢ | ۱٢:٢٠ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()