یادت هست ،

    چه شب بی قرار  نایابی بود ؟

    با رویای پاورچین بوی محبوبه ها،

    تمام خیال تو را دور زدم .

    و با یک غلت نامحسوس تو ،

    از ملافه های سبز گذشتم .

    کمی بوی باغ ،

    دو سه لحظه از تردید ،

    و یک کوچه مهربانی را ،

    کنار نفس های تو ردیف کردم .

    می توانستم کمی دور تر،

                     کمی محو تر باشم .

    اما از صدای شوخ باد ،

        از نگاه حسود ماه ،

      و از  آوای پرندگان شبگرد ،

    واهمه داشتم .

    و از سحر ،

    مبادا رویای تو را ،

    که خانه ی من بود ،

                خراب کند.

          *   *   *

    یادم هست ،

    آمده بودم به خوابت .

    یا شاید،

    توی خواب تو بود که به دنیا آمده بودم !

          *   *   *

    یادت هست ،

    چه شب بی قرار بی تابی بود ؟



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۱٠/۱ | ٧:۳٧ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()