توی این عکسی که روبروی ذهن توست ،

    من کنار کنارم .

    سالها گذشته است .

    بارها ،

    سی بار شاید ،

    روی چهار پایه ها ایستاده ام ،

    روبروی حلقه های قدیمی یک طناب مدرن .

    اگر می توانستم ،

    یک بار دیگر می مردم ،

    تا تو به من بیشتر افتخار کنی .

    یا بگذاری ام وسط  ذهن ات .

    توی عکسی که روبروی توست .

                 *   *   *

    همیشه صدای جیغ  لولاها ،

    ساعت چهار صبح من بوده ست ،

    پیش از آن میان  خوابیداری های  این اتاق سرد ،

    بارها خودم را به تصویر دوربین تو نزدیک کرده ام .

                 *   *   *

    هنوز دلم می خواهد  وسط  باشم .

                    روی صندلی

                    نزدیک حوض

              کنار دار و درخت و پنجره

                      روبروی تو

                         وسط

                            .

                            .

                            .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٧/۱٠/٢٦ | ۳:۱٤ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()