تمام این روزها بیادت بوده ام .

             گاه مثل پرنده ای که در خیالت بود ،

             به تو نزدیک می شدم.

    گاه می نشستم روی افراها.

    گاهی کنار بادگیرها،

              میهمان کویر و ستاره ها بودم.

    یک روز میان خرابه های عتیق ات،

              شب را به آتش کشیدم.

    یکبار از خاطره ،

               تا آنطرف رودخانه های خشک ،

                               سی و سه پل زدم .

    چندبار  غزل های حافظ ات را نوشیدم.

    یک روز صبح زود،

             به تنهایی ،

            کنار خلیج خستگی ات نشستم ،

                                                زار زدم .

    وبارها کنار چاه های دروغ ،

            تمام شبانه های تلخ را ،

                               دور ریختم .

    اما همه ی این روزها  بیادت بودم .

    گاهی به خیال تو نزدیک می شدم.

             *   *   *

    آمده بودم ببینمت ،

                      نبودی.

    آمده بودم چشم هایت را زیارت کنم .


 

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸۸/۱/۱٩ | ۱۱:٥٢ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()