چه شب تیره ی پر درنگی !

                که آمده بودی تا خیال من ،

            وسط همین شعر بی هنگام .

    با قلمی که  -می بینی -

          دیری ست  لکنت گرفته است .

                          *    *    *

    یادت هست ،

       رویا هایم را می فروختم ؟...

    گفتم کاش کمی درخت بودم ،

                  چراغانی می شدم ،

                    با سیب ها ، انارها .

    گفتی نهراسم

            از تبرها ، تیغ ها ، تیرها ،

                                آرام باشم .

                           *    *    *

    ماه را از  لابلای شاخه هایم  ،

                 تا گونه های خیس تو

                         - پشت پنجره -  

                             خط کشیدم . 

    گفتی تکرار کنم ،

                     آرام بمانم ،

                            منتظر باشم ...

    قلمم را روی برگ ها که گذاشتم ،

                  شد همین که می بینی .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸۸/٦/٤ | ۳:٠۸ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()