< < ١ >>

   می خواهم کمی زندگی کنم

   - حتی کمتر از همه ی آههایی که کشیده ام -

   پیش از آنکه

                       صبح ها دو بار

                       ظهر ها چند بار

                      و شب ها  بار ها

                     بختک این سوزها و سوزن ها

                    رویا هایم را سوراخ

                                        سوراخ کنند.

                                     <<  ٢ >>

   دنیای خودم را می سازم

   از پشت این نرده ها

   و بوق های مداومی که

   تا  ccu  و اتاق ایزوله

   روی زخم های نا مرئی ام

                                         کشیده می شوند

   دنیای خودم را می سازم

   با پلک های بسته - نیمه باز

   و  واژه های درهم

                             و شعری که فعلش را گم کرده است.

                 

  



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳۸٩/٥/٢٠ | ۳:٠٩ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()