هفت روز مداوم باران ،

                          باران

   در اندام های باغی

   که تا ریشه پوسیده ست.

   - غرقاب تمام رویاهای شمالی -

   شاید روح سرگردان  "ماکوندو"

   لابلای ابرهای استراباد می چرخد .

   با زمینی گل آلود

                 که تا زانو پر از زالوست

   و زیر چتر نوحه ها

   تا تدفین جهان

   فقط یک لجن زار و یک یهودا مانده ست .

 

   هفت روز باران مداوم

                         مداوم

   و آفتابی که در هراس خاموشی

   از مناره ی مسجد جامع یزد

                    اینطرف تر نمی آید .

   آنسوتر و شاید تا انتهای جهان

   تمام درخت های "جندق" تا "مصر" هم

                                           خشکیدند .



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩۱/۱٢/۱۸ | ٩:۱٥ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()