با تبی که شبم را با

                          غم

                          چراغانی کرده است

                          هذیان می گویم

   تا رهگذری که به  آذین_ حجله ام

                          در سر گذر خیره مانده است

                          سهم خرمایش را

                          با افسوس بردارد

   و دختران و زنانی که

                          گوشه ی چادر را

                          به دندان حسرت گرفته اند

                          زیر لب سوره ی  ستایش  را زمزمه کنند

   مباد بیرون این خیال

                          مردی با نوار سیاه کنار عکس خود

                          خود را حلق آویز کند

   در شبی که تب داشت

                          و هذیان می بافت

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/٢/۱۳ | ٦:٤۸ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()