. . . . . . .

   به سادگی گل

   پیش از آنکه بلرزد

   از هول چیده شدن

   آرامش تو را

   سایه می زنم

   روی بومی که از رنگ های صدای تو

                                   باغ می شود .

   در حیرتم چرا

   با این همه رنگ

      این همه خطوط منحنی

      مانده از مهی که رفت

      اسلیمی های آمده با دوشیزه های تاک

      و این بته جقه های مست ،

      انحنای دامن تو

                       ظاهر نمی شود ؟

 



موضوعات مرتبط:

تاريخ : ۱۳٩٢/٦/۸ | ۱٠:٠٩ ‎ب.ظ | نویسنده : علی اریا | نظرات ()