"پرتره "

    نه فکر کنی بیادت نبوده ام ،

    یکی دو بار دستهایم لرزید .

    یکبار شانه هایت زد بیرون از قاب .

    چند بار نگاهت نبود ،

                             همان نبود .

    یکبار تو آه کشیدی ،

                          دلم نخواست .

    یکبار تا نزدیک انتها رفتم ،

                            رویا آمد ،

                            رنگ ها کدر شدند .

    چند بار هم ،

               -  دیدی که -

               زنگ زدند ، ذوق من پرید .

    بار ها    - مرا ببخش -

              کمان ابرویت شکست !

              غم روی لبت سرید .

              یا اشک  حلقه زد ، تکان نخورد .

                *‌‌  *  *

    فکر نکنی بیادت نبوده ام ،

    حالا این قلم ، پرده ، یک باغچه رنگ ...

                        همه ی حس های من ،

                        لطفا خودت  کمی بیا  !

/ 16 نظر / 4 بازدید
نمایش نظرات قبلی
پروانه

هست شب __________ یک شبِ دم کرده و خاک رنگِ رخ باخته است. باد، نو باوه ی ابر، از بَرٍِ کوه سویٍ من تاخته است. هست شب، همچو ورم کرده تنی گرم در استاده هوا هم ازین روست نمی بیند اگر گمشده ای راهش را. . با تن اش، گرم بیابان ِ دراز مرده را ماند در گورَش تنگ به دل ِ سوخته ی من مانَد به تَنم خسته که می سوزد از هیبت ِ تب هست شب آری، شب . نیما 1334 (همراه با شعر حاشیه )

زهرا

خیلی خوب بود... چی دارم میگم به نظرم عالی بود... مرسی که فرصت خواندنش برایم فراهم شد.[لبخند] هیچ چیزی کم و زیاد نیست همه چیز به جاست. خیلی زیبا...

مهدی

سلام. ممنونم.ارادت داریم. تا این پرتره شبیه او شود چیزی شبیه عطر حضور او کم است(محمد علی بهمنی با مقدار زیادی تغییر) قضیه مچ دوست را نفهمیدم من ؟! توضیح بده تا از خماری دراییم

اهور

سلام. شعر صمیمی و دلپذیری بود. با آرزوی بهروزی.

فروز

دلبری کرد این شعر و من به رخ‌اش لبخند زدم. حالا این قلم ، پرده ، یک باغچه رنگ ... همه ی حس های من ، لطفا خودت کمی بیا !

فقط یک بهار

درود مهر یار! دیر آمدم به شبکه دسترسی نداشتم... شعر پیشین را هم خواندم و چون همیشه غرق حس های درونی ام شدم... گر چه امشب هم دلتنگم خیلی ... تو می توانی مرا به ابرها بازگردانی؟ منتظر پاسخ تان هستم.

روزها و سوزها

قرار ما همیشه بیقراری و قرار ما همیشه فاصله است ... هزار بار رفتی و مرا هزار بار جا گذاشتی و من هزار سال ، هزاره های خسته را دویده ام ... و در نگاه مهربانیت به دردهای خلوت دلت رسیده ام .... به روزم .خوشحال مي شوم بخوانيد .

شهرزاد

شعر پيشين شما بسيار زيباست، از خواندنش خيلي لذت بردم. و اين شعر هم بهانه‌هاي زيبايي دارد براي طولاني كردن نقش آفريني تصوير كسي كه در هيچ چارچوبي نمي‌گنجد. ياد اين مصرع حافظ افتادم: سايه‌ي معشوق گر افتاد بر عاشق چه شد؟ پاينده باشيد

لیلا سعادتی

لطفا خودت كمي بيا! اين آمدن ها و رفتن ها اين زود دير شدن ها اين لبخندهاي تصنعي ما لطفا خودت كمي بيا

سعیده

بعضی شعرهاتون خیلی قشنگن . ممنون که خوندین.