" هذیان"

   با تبی که شبم را با

                          غم

                          چراغانی کرده است

                          هذیان می گویم

   تا رهگذری که به  آذین_ حجله ام

                          در سر گذر خیره مانده است

                          سهم خرمایش را

                          با افسوس بردارد

   و دختران و زنانی که

                          گوشه ی چادر را

                          به دندان حسرت گرفته اند

                          زیر لب سوره ی  ستایش  را زمزمه کنند

   مباد بیرون این خیال

                          مردی با نوار سیاه کنار عکس خود

                          خود را حلق آویز کند

   در شبی که تب داشت

                          و هذیان می بافت

 

/ 5 نظر / 11 بازدید
نیره

هذیان .... هذیان .... هذیان... خوب است که فقط هذیانی باشد و برود ولی هذیان ها مگر از کجا می آیند... جز از آگاهی نابی شاید دور از دسترس ما.... خرسندم که باز هم هفت پرده را مواج می بینم....

مینا نمازی

غمگین اما زیبا لذت بردم... لحظه هاتون ارغوانی.

نیره

گفتیم این جا دوباره آباد شده و زود به زود به روز می شه اشتباه که نکردیم؟! آره؟!

ماه برکه

لعنت به چشم ها که نوش داروی اشک را ذر لحظه از دل دریغ می کنند هم راه تو پریدم، تا اوج بلندترین قله آن صخره ها و مرگ!