قابیل من

همیشه از پی من می آمد

صدایش از سنگ

و نگاهش از شیشه

مثل ستاره ای تیره

از سمت فلق می آمد

و تا مرز شفق سایه داشت

چون خمیازه ی بی حوصله گی

کنار حوض مهر من می نشست

و ماهی های سپید شوقم را

                                  میان پاشویه می رقصاند

گاه از کنار زندگی ام رد می شد

و در آینه به سیب گلوی من زل می زد

همیشه سکوت مرا بی صدا می شکست

از پی من می آمد

در کنار من می نشست

و کلاغ چشمهایش

                     به نازکی پلکهایم

                      نوک میزد

خواب سبز پرهایم را می آشفت

و از کودک من نفرت داشت

با زانوی  من برمی خواست

و از درون مرا می خورد

نام مرا بر خود داشت

و همیشه

             در غفلت

             یک روز خلوت

              مرا می کشت .

/ 1 نظر / 10 بازدید
ابوذر اکبری

صبحی که بارون میومد دلم شدش اسیر غم کابوس تلخی که دیدم بُغضی که اون لحظه چیدم بغضِ از دست دادنِ یار توسلِ به مرده ها خوندن حرفای دروغ وسطِ کاغذ پاره ها حرف از کلید و قفل غم چرندیاتِ پشت هم دلی که مطلوبش نبود دروغکی یادش دادم نامه به آخر می رسید خطی که سطر آخره مادر که خنجر بکشه نامردیا سر به سره تلافیا گیرِ همه دقِ دلی که وا نشد ساعت تبدار میگه تو این بهارم جا نشد جا نشد این کبودیا جا نشد این صلح و صفا نهیب زدن ته نداره چه مرگته تو باوفا وفا که ته مَه نداره غصه هر چند باز بباره بسه دیگه این اخم و تَخم کی مونده شادی بیاره ؟ [دست][گل][بغل]